... í Fréttablaðinu í dag, þar sem móðir tjáir sig um einelti í grunnskólum Hafnarfjarðar. Í þessu ákveðna tilviki endaði þetta með skelfingu, því þolandinn svipti sig lífi. Þetta er því miður ekki nýtt. Það sem er þó átakanlegast í þessu er algert aðgerðarleysi skólayfirvalda í Hafnarfirði gagnvart einelti. Þetta skrifa ég og stend við það, því ég bý í Hafnarfirði, og á tvo syni sem hafa þurft að ganga gegnum svipaða reynslu og þessi ungi maður sem fjallað er um í blaði dagsins. Það er að segja einelti í skóla.
Sem uppkominn þolandi eineltis veit ég hversu skelfileg sú tilfinning er að líða aldrei vel í skóla, vera alltaf með kvíðahnút í maganum, og geta aldrei treyst neinum. Þess vegna var ég (og er enn) þessi algerlega óþolandi mamma, sem mætti í skólann og las bekknum pistilinn, hellti mér yfir skólastjórn, og heimtaði úrræði og aðgerðir. Það er fyrst núna á síðustu tveim til þremur árum sem ég hef fengið einhvern hljómgrunn og einhver viðbrögð. En betur má ef duga skal.
Frumburðurinn þurfti að þola sýnu meira og verra en örverpið, trúlega vegna þess að í seinni umferðinni var ég orðin grimmari. En frumburðurinn lenti ítrekað í skelfilegum uppákomum á sinni skólagöngu hér í bæ, svo sem að vera á flótta undan tveimur bekkjarfélögum, sem höfðu kúbein að vopni og ætluðu að berja hann til óbóta. Skólastjórinn fullyrti þó alla tíð að ekkert einelti ætti sér stað.
Frumburðurinn skipti svo um skóla, þar sem við fluttum milli hverfa í bænum, og ekki tók betra við þar. Sá vetur endaði með því að í byrjun maí fór ég í skólann til að sækja hann til skólahjúkkunnar. Hún hafði hringt í mig, þegar hann var kominn til hennar algerlega miður sín. Þá gekk ég með kappanum inn í skólastofuna hans, þar sem kennsla var í fullum gangi, krafði kennarann um allt hans dót og skólabækur, svo ég gæti kennt honum heima, því hann væri hættur í þessum skóla, og sneri mér svo að bekknum. Kennarinn reyndi að malda í móinn og fá mig hratt og hljóðlega út úr stofunni, en þarna var ég orðin reið, og lét ekki þagga niður í mér. Ég veit fyrir víst að æði mörg börn úr þessum bekk muna enn eftir mér og pistlinum sem ég las þeim þennan morgun. Í kjölfarið kenndi ég guttanum heima, og fylgdi honum í prófin, stóð yfir honum í stofunni meðan hann tók prófin og labbaði svo með honum heim að prófi loknu.
Nú er töluvert annað hljóð í strokknum, kannski vegna þess hvað ég er ákveðin og fylgin mér. Ég læt ekki bjóða börnunum mínum hvað sem er. Nú er skólinn allur af vilja gerður að leita leiða til að laga ástandið sem kom upp með örverpið, og samvinnan gengur fínt, og allt útlit fyrir að vandamálin séu úr sögunni. Allavega í bili.
En það eru alls ekki allir foreldrar svo "lánsamir" að hafa upplifað einelti sjálfir, og þekkja þess vegna merki þess. Það varð börnunum mínum til happs. Það, og að einelti er rætt opinskátt á mínu heimili, rétt eins og öll önnur mál.
Einelti er ekkert einkamál. Langur vegur frá. Einelti er ljótt, það er ofbeldi, og það á ekki að líðast. Hvorki þegar það beinist að börnum eða fullorðnum.
Því miður hef ég líka horft upp á einelti sem beinist gegn fullorðnu fólki, og ég þegi ekki. Ég læt í mér heyra í hvert sinn, vegna þess að með því að þegja, og horfa í hina áttina, þá er ég orðinn þátttakandi.
Það er því verulega sorglegt að vita til þess að Hafnarfjörður sé eina sveitarfélagið á landinu sem neitar staðfastlega að vinna eftir Olweusar-áætluninni þegar kemur að einelti. En trúlega er það vegna þess að skólayfirvöld í Hafnarfirði búa í einhverjum fílabeinsturni, og telja sjálfum sér trú um að hér í bæ eigi einelti sér ekki stað. Hvenær skyldi þetta fólk vakna upp við vondan draum og fara að átta sig á að grípa þarf til aðgerða gegn þessu ofbeldi? Ja, kona spyr sig....
Fyrst birt 17.7.2008 | 01:32Sem uppkominn þolandi eineltis veit ég hversu skelfileg sú tilfinning er að líða aldrei vel í skóla, vera alltaf með kvíðahnút í maganum, og geta aldrei treyst neinum. Þess vegna var ég (og er enn) þessi algerlega óþolandi mamma, sem mætti í skólann og las bekknum pistilinn, hellti mér yfir skólastjórn, og heimtaði úrræði og aðgerðir. Það er fyrst núna á síðustu tveim til þremur árum sem ég hef fengið einhvern hljómgrunn og einhver viðbrögð. En betur má ef duga skal.
Frumburðurinn þurfti að þola sýnu meira og verra en örverpið, trúlega vegna þess að í seinni umferðinni var ég orðin grimmari. En frumburðurinn lenti ítrekað í skelfilegum uppákomum á sinni skólagöngu hér í bæ, svo sem að vera á flótta undan tveimur bekkjarfélögum, sem höfðu kúbein að vopni og ætluðu að berja hann til óbóta. Skólastjórinn fullyrti þó alla tíð að ekkert einelti ætti sér stað.
Frumburðurinn skipti svo um skóla, þar sem við fluttum milli hverfa í bænum, og ekki tók betra við þar. Sá vetur endaði með því að í byrjun maí fór ég í skólann til að sækja hann til skólahjúkkunnar. Hún hafði hringt í mig, þegar hann var kominn til hennar algerlega miður sín. Þá gekk ég með kappanum inn í skólastofuna hans, þar sem kennsla var í fullum gangi, krafði kennarann um allt hans dót og skólabækur, svo ég gæti kennt honum heima, því hann væri hættur í þessum skóla, og sneri mér svo að bekknum. Kennarinn reyndi að malda í móinn og fá mig hratt og hljóðlega út úr stofunni, en þarna var ég orðin reið, og lét ekki þagga niður í mér. Ég veit fyrir víst að æði mörg börn úr þessum bekk muna enn eftir mér og pistlinum sem ég las þeim þennan morgun. Í kjölfarið kenndi ég guttanum heima, og fylgdi honum í prófin, stóð yfir honum í stofunni meðan hann tók prófin og labbaði svo með honum heim að prófi loknu.
Nú er töluvert annað hljóð í strokknum, kannski vegna þess hvað ég er ákveðin og fylgin mér. Ég læt ekki bjóða börnunum mínum hvað sem er. Nú er skólinn allur af vilja gerður að leita leiða til að laga ástandið sem kom upp með örverpið, og samvinnan gengur fínt, og allt útlit fyrir að vandamálin séu úr sögunni. Allavega í bili.
En það eru alls ekki allir foreldrar svo "lánsamir" að hafa upplifað einelti sjálfir, og þekkja þess vegna merki þess. Það varð börnunum mínum til happs. Það, og að einelti er rætt opinskátt á mínu heimili, rétt eins og öll önnur mál.
Einelti er ekkert einkamál. Langur vegur frá. Einelti er ljótt, það er ofbeldi, og það á ekki að líðast. Hvorki þegar það beinist að börnum eða fullorðnum.
Því miður hef ég líka horft upp á einelti sem beinist gegn fullorðnu fólki, og ég þegi ekki. Ég læt í mér heyra í hvert sinn, vegna þess að með því að þegja, og horfa í hina áttina, þá er ég orðinn þátttakandi.
Það er því verulega sorglegt að vita til þess að Hafnarfjörður sé eina sveitarfélagið á landinu sem neitar staðfastlega að vinna eftir Olweusar-áætluninni þegar kemur að einelti. En trúlega er það vegna þess að skólayfirvöld í Hafnarfirði búa í einhverjum fílabeinsturni, og telja sjálfum sér trú um að hér í bæ eigi einelti sér ekki stað. Hvenær skyldi þetta fólk vakna upp við vondan draum og fara að átta sig á að grípa þarf til aðgerða gegn þessu ofbeldi? Ja, kona spyr sig....
Athugasemdir