... þó ekki komi það til af góðu, í þetta skiptið allavega. Ég varð nú ekkert sérstaklega glöð þegar ég las þessa frétt, eða þegar ég las dóminn úr Hæstarétti, en hinsvegar hafði ég búið mig undir þetta, og því voru vonbrigðin engin. Sorglegt en satt. Reyndar hafa læðst inn í fréttina örfáar staðreyndavillur, en ég nenni nú ekki að eltast við svoleiðis tittlingaskít. Það sem hinsvegar kemur hvergi fram í fréttum af þessu er sú sorglega staðreynd að ég var með fullt hús af börnum, það yngsta 4ra ára og það elsta 12 ára. Og öll börnin horfðu upp á þessa skelfingu. En ég hef nú bloggað um þetta mál áður svosem, þannig að það er ekkert nýtt undir sólinni í þessu.
Ég man nú ekki hvort það hefur komið fram hér, að slysadeildin og neyðarmóttakan klúðruðu áverkavottorðinu, því ég sjálf - í áfalli - hafði ekki rænu á að fara fram á röntgenmyndatöku og ljósmyndatöku af áverkunum. Læknirinn sem skoðaði mig á sínum tíma fullyrti að ég væri með 3-4 brotin rifbein, brákaðan kjálka og brákaða augntóft eftir þessa árás. Samkvæmt því hefði átt að sækja hann til saka fyrir meiriháttar líkamsárás, en ekki minniháttar eins og gert var. En læknirinn lét þess ekki getið í áverkavottorði að um beinbrot væri að ræða, eða lét taka af mér röntgen til staðfestingar og því fór sem fór. Það sem er þó meinfyndið er að eiginmaðurinn fyrrverandi fullyrðir enn í dag að ég hafi veitt mér þessa áverka sjálf til að ná mér niðri á honum!
Það segir sig auðvitað sjálft, að ég skar í sundur á mér andlitið og er með varanlegan taugaskaða eftir, bara til að ná mér niðri á honum, er það ekki???? Fólk er fífl, og sumir eru meiri fífl en aðrir, það er augljóst!
Og menn eins og hann halda uppteknum hætti, það er alveg ljóst. Ég fékk símtal í sumar frá þáverandi (veit ekki hvernig staðan er á því núna) sambýliskonu og barnsmóður hans, sem hringdi í mig alveg niðurbrotin, eftir að hann gekk í skrokk á henni og braut þónokkur bein. Eins og ég sagði - ekkert nýtt á ferðinni.
Og til að bíta höfuðið af skömminni, þá gaf hann upp MITT símanúmer í skýrslutöku hjá lögreglu á sínum tíma, og ég er enn að fá símtöl frá verjanda hans og lögreglu, þar sem verið er að hringja í HANN, en ekki mig. Fékk semsagt veður af þessum dóm í dag, vegna þess að verjandi hans hringdi í mig til að tala við hann. URRRRR!
Ég er líka búin að skoða aðeins umræðuna í bloggheimum í kringum þessa frétt, og sé að enn er fólk að undra sig á því að konur búi við ofbeldi, og hvers vegna í ósköpunum þær fari ekki bara. Þetta er flókið og erfitt ástand að skilja, en þó er til fræðiheiti yfir þetta sem heitir á engilsaxnesku Battered Wife Syndrome. Endilega gúglið það og lesið ykkur til, sem eruð svo lánsöm að þekkja ekki til svona ástands, eða skiljið það ekki. Ætla ekki að hafa fleiri orð um þessa frétt og þennan dóm, þetta er alveg búið að eyðileggja nóg af mínu lífi samt. Læt aumingjann ekki hafa meiri neikvæð áhrif á mitt líf, það er alveg á hreinu.
Velti því samt fyrir mér hversu lengi íslenskar konur ætla að sætta sig við þetta lamaða dómskerfi sem við búum við. Skyldi ástandið vera eins í þessum málaflokki eftir 2 ár? Eða 5 ár? Eða 10 ár? Ja, kona spyr sig...
Ég man nú ekki hvort það hefur komið fram hér, að slysadeildin og neyðarmóttakan klúðruðu áverkavottorðinu, því ég sjálf - í áfalli - hafði ekki rænu á að fara fram á röntgenmyndatöku og ljósmyndatöku af áverkunum. Læknirinn sem skoðaði mig á sínum tíma fullyrti að ég væri með 3-4 brotin rifbein, brákaðan kjálka og brákaða augntóft eftir þessa árás. Samkvæmt því hefði átt að sækja hann til saka fyrir meiriháttar líkamsárás, en ekki minniháttar eins og gert var. En læknirinn lét þess ekki getið í áverkavottorði að um beinbrot væri að ræða, eða lét taka af mér röntgen til staðfestingar og því fór sem fór. Það sem er þó meinfyndið er að eiginmaðurinn fyrrverandi fullyrðir enn í dag að ég hafi veitt mér þessa áverka sjálf til að ná mér niðri á honum!
Það segir sig auðvitað sjálft, að ég skar í sundur á mér andlitið og er með varanlegan taugaskaða eftir, bara til að ná mér niðri á honum, er það ekki???? Fólk er fífl, og sumir eru meiri fífl en aðrir, það er augljóst!
Og menn eins og hann halda uppteknum hætti, það er alveg ljóst. Ég fékk símtal í sumar frá þáverandi (veit ekki hvernig staðan er á því núna) sambýliskonu og barnsmóður hans, sem hringdi í mig alveg niðurbrotin, eftir að hann gekk í skrokk á henni og braut þónokkur bein. Eins og ég sagði - ekkert nýtt á ferðinni.
Og til að bíta höfuðið af skömminni, þá gaf hann upp MITT símanúmer í skýrslutöku hjá lögreglu á sínum tíma, og ég er enn að fá símtöl frá verjanda hans og lögreglu, þar sem verið er að hringja í HANN, en ekki mig. Fékk semsagt veður af þessum dóm í dag, vegna þess að verjandi hans hringdi í mig til að tala við hann. URRRRR!
Ég er líka búin að skoða aðeins umræðuna í bloggheimum í kringum þessa frétt, og sé að enn er fólk að undra sig á því að konur búi við ofbeldi, og hvers vegna í ósköpunum þær fari ekki bara. Þetta er flókið og erfitt ástand að skilja, en þó er til fræðiheiti yfir þetta sem heitir á engilsaxnesku Battered Wife Syndrome. Endilega gúglið það og lesið ykkur til, sem eruð svo lánsöm að þekkja ekki til svona ástands, eða skiljið það ekki. Ætla ekki að hafa fleiri orð um þessa frétt og þennan dóm, þetta er alveg búið að eyðileggja nóg af mínu lífi samt. Læt aumingjann ekki hafa meiri neikvæð áhrif á mitt líf, það er alveg á hreinu.
Velti því samt fyrir mér hversu lengi íslenskar konur ætla að sætta sig við þetta lamaða dómskerfi sem við búum við. Skyldi ástandið vera eins í þessum málaflokki eftir 2 ár? Eða 5 ár? Eða 10 ár? Ja, kona spyr sig...
 | Tveir mánuðir fyrir líkamsárás |
| Fyrst birt 17.10.2008 | 01:42 | |
Athugasemdir
Skrítið að fólk skuli ekki geta sett sig betur í spor annarra en þetta. Aldrei hef ég verið beitt ofbeldi en mér finnst ekkert erfitt að ímynda mér hugarástandið sem skapast og kemur í veg fyrir að konur forði sér strax
Hlýtur að vera ákveðinn léttir fyrir þig að málinu sé lokið þó það hafi þótt ódýrt hjá dómsvaldinu. Gangi þér vel
Ég þori að veðja hægrihendinni á mér upp á það dómurinn hefði orðið sterkari/meiri/hærri (veit ekki hvaða orð á að nota) ef að maðurinn hefði ráðist á ókunnugan.
Og NEI! Berglind Nanna þú áttir þetta ekki skilið! Enginn okkar sem hafa orðið fyrir ofbeldi að hálfu maka eiga það skilið.
....ég var gjörsamlega orðlaus og þurfti að lesa þetta í tvígang!
Ég sá Berglind....ég heyrði hluta af því sem læknirinn sagði og það er ekki allt þarna sem ég heyrði....það get ég sagt ykkur!
Ég var ekki að leysa út eitthvað vítamín á lyfseðilinn frá slysadeildinni og já, lyfseðillinn var skráður á Berglind!
Að komast ekki framúr af verkjum og það á rótsterkum verkjatöflum, ganga svo eins og hæna í fleiri daga á eftir hlýtur að kalla á meira en tvo mánuði....
....og eitthvað hafði saksóknari fyrir sér þegar hann ákvað að áfrýja dómi héraðs í hæstarétt!
Þetta á enginn skilið....svei,svei,svei! Gæti skrifað svo mikið meir en ég hreinlega ræð ekki við það!
Fyrirgefiði mér en ég er orðin bálill núna!
Krús og koss frá mér....
Knús á þig
Við þig vil ég seigja, þú ert HETJA að koma með allt þitt frammí dagsljósið og stendur svo sannarlega með þínu duglega kona
Meira hvað vesalingarnir sleppa alltaf í gegnum kerfið
Knús Inda
well já af hverju fara konur ekki bara? Það er reyndar að minu mati auðveldara að gera eitthvað í málunum þegar það er líkamlegt ofbeldi, því þá hefur maður eitthvað að sýna...
Ég var t.d. svo frosin að ég einblíndi á það að ef maðurinn minn lemdi mig einhverntiman þá væri ég sko farin!! starði svo fast á þetta "smáatriði" að ég tók ekki eftir andlega ofbeldinu sem var gegnumgangandi.
Þetta held ég að sé algengt hjá konum, að á endanum er andlega ofbeldið búið að grassera svo lengi að manni finnst í lagi að láta lemja sig því að maður hefði bara átt að standa sína plikt betur. " Ég hefði ekki átt að segja/gera/elda þetta, ég veit hann þolir það ekki"..
Og svei mér þá ef réttarkerfi fyrir konur sé ekki bara betra í Íran en hérna
Gangi þér vel litla mín
Ef að yfirvaldið sér engan mun á því að berja/nauðga og því að stela t.d. einum pylsupakka úr búð, þá held ég að við þurfum ekki að vænta mikils af réttlætinu hér á landi.
Kær kveðja til þín og þinna frænka..
P.S. ef þig vantar ketti..eða veist um einhvern þá eru myndir hér.. http://agny.blog.is/blog/agny/entry/687915/
Dómarar segjast dæma eftir lögum, sem í augum leikmanna veita töluvert svigrúm, en látum það liggja milli hluta. Þeir telja lagarammann þess háttar að ekki sé unnt að nýta hann og þá er það þeirra sem setja lög að bregðast við.
Með vaxandi fjölda kvenna á þingi, a.m.k. ef miðað er við árið 1980, hef ég beðið eftir því að þær létu sig þessi mál varða. Þær eru sér meðvitaðri um að konur hafa almennt ekki líkamsstyrk á við karla og konur hafa hingað til verið sterkari málssvarar barna. Konur taka það nærri sér ef kona er barin og konur taka það nærri sér, verði börn vitni að því að foreldri þeirra er misþyrmt.
Jafnvel þótt þetta sé ekki kynjamiðað í þeim skilningi að hinum venjulega manni finnist ofbeldi nokkurn tíma réttlætanlegt, þá er það kynjamiðað í þeim skilningi að fæstir þeirra geta sett sig í þau spor að vera gjörsamlega varnarlaus. Það eru ekki margir karlmenn sem geta ímyndað sér hvernig það er að geta ekki borið hönd fyrir höfuð sér á eigin heimili.
Ekkert breytist í þessum málum, sama hvað hver segir og jafnvel þótt þeim körlum fjölgi sem vilji þyngri dóma í ofbeldismálum. Því fer ekki hjá því, að ég sé farin að velta því fyrir mér hvort þetta spegli ekki hroka þeirra sem með valdið hafa. Hroka þeirra sem finnst í hjarta sínu í lagi að beita konur og börn ofbeldi - og hroka hinna sem lítur á fólk sem lendir í vandræðum sem vandræðafólk, sem snerti hvorki líf né hag "venjulegs" fólks.
Kosningaloforð um að bæta lagalega stöðu þeirra sem lenda í vandræðum, eru heldur ekki líklegt til að slá í gegn. Þetta eru ekki merkileg mál í hinu stóra samhengi hlutanna; skiptir þjóðina svo litlu máli miðað við virkjanir og skatta.
Það sem gleymist, eru þau áhrif sem það hefur á sjálfsmynd kvenna, hve auðvelt það er að beita þær ofbeldi, að þær skuli vera vinsæl fórnarlömb ofbeldismanna og að réttarstaða þeirra skuli vera engin í slíkum málum.
Enda komst Hæstiréttur nýverið að þeirri niðurstöðu að konu stafaði ekki hætta af manninum sem barði hana, braut, nauðgaði og neyddi hana til að hafa samræði við ókunna menn.
Eðlilegt er þetta ekki.
Bestu kveðjur til þín, Berglind, og megi þér ganga allt í haginn