.... eru ekki hlutir, heldur eitthvað allt annað.
Gildi vináttu er búið að vera mér æði hugleikið undanfarið. Ég er svo óskaplega heppin að eiga góða vini - þeir eru ekki margir, en þess betri fyrir mig allavega. Í gegnum tíðina hef ég aldrei átt marga vini, en sæg af kunningjum. Það er svoleiðis enn þann dag í dag, og ég er alltaf að læra að meta vini mína betur og betur. Fysið mitt er einn af þessum vinum. Það er nákvæmlega ekkert sem ég ekki myndi gera fyrir hana, og ég veit að það er algerlega gagnkvæmt. Hún er ekki eini vinur minn, en hún er langbesti vinur minn, og það eru mörg ár síðan við fórum að líta á hvora aðra sem systir jafnt sem vin. Við erum líka búnar að ganga í gegnum ótrúlegustu hluti saman, þar sem önnur hvor okkar hefur verið í eldlínunni, og hin viðbúin á hliðarlínunni. Og hún hefur aldrei brugðist mér. Ég er ekki jafn viss um að ég hafi staðið mig jafnvel við hennar hlið, en ég vona þó að ég hafi gert það. Kannski erum við svona góðar vinkonur vegna þess að við eigum ansi margt sameiginlegt, þó það sé margt sem við verðum aldrei sammála um. Eins og ORA grænar baunir. Hún elskar þær, ég hata þær. Eitt af því sem við eigum sameiginlegt er að við stöndum sjaldnast upp fyrir sjálfar okkur, en ef einhver gerir fólkinu "okkar" eitthvað, er honum hollast að vara sig á okkur. Því ef við verðum reiðar - sem gerist ekki oft - er stormur í aðsigi. Og oft á tíðum eru orð óþörf milli okkar. Mér finnst það mikil forréttindi að eiga svona vini. Geta verið ég sjálf nálægt þeim, burtséð frá því hvernig mér líður í það og það skiptið. Geta grátið og hlegið og urrað og brosað - án þess að það sé eitthvað tiltökumál. Vinir mínir hafa oft þurft að horfa upp á mig í skelfilegu ástandi, þegar veikindin hafa sett mig alveg á hliðina. Fysið mitt kippir sér aldrei upp við það, heldur brosir bara og tekur utan um mig. Og leyfir mér að vera - engar væntingar, enginn pirringur af því ég er ekki eins og hún vill að ég sé.
BalAx eru svona vinir líka. Geta hlustað á mig röfla um óréttlæti heimsins, eða hvað ég er reið yfir einhverju, eða hvað ég á bágt (þá daga sem það er yfirgengilega erfitt að vera Berglind Nanna) og láta mig aldrei finna að ég sé að drepa þá úr leiðindum. Og alveg sama hvaða vitleysu ég læt út úr mér, núa þeir mér því aldrei um nasir. Alltaf tilbúnir til að gefa krús og klapp, eða arindekur, eða lána mér eyra eða öxl til að gráta á.
Og ég er svo þakklát fyrir þessa vináttu. Hún fyllir mig auðmýkt, og mér finnst ég ríkasta manneskja í heimi fyrir að eiga svona vini. Kunningjar koma og fara, en vinir eru fyrir lífstíð. Vinátta er að geta látið sér þykja vænt um einhvern og horft framhjá göllunum, þegjandi og hljóðalaust. Geta samglaðst þeim þegar vel gengur, án öfundar, og stutt við bakið á þeim þegar illa gengur, án þess að vera með yfirlæti. Ég lærði þá lexíu fyrir löngu síðan að bíða ekki með að láta fólkið mitt vita hvað mér þyki vænt um það. Því fyrr en varir er það of seint og ég sit uppi með fullt af hlutum sem ég ætlaði að segja seinna, og hjartað fullt af eftirsjá.
Þess vegna ætla ég að þakka vinum mínum hér og nú fyrir að vera til fyrir mig. Þið bætið mig sem manneskju á einn eða annan hátt. Ég fer þakklát að sofa, full af hlýju og kærleika í ykkar garð.
Risastórt krús á ykkur.
Fyrst birt 29.5.2008 | 02:16Gildi vináttu er búið að vera mér æði hugleikið undanfarið. Ég er svo óskaplega heppin að eiga góða vini - þeir eru ekki margir, en þess betri fyrir mig allavega. Í gegnum tíðina hef ég aldrei átt marga vini, en sæg af kunningjum. Það er svoleiðis enn þann dag í dag, og ég er alltaf að læra að meta vini mína betur og betur. Fysið mitt er einn af þessum vinum. Það er nákvæmlega ekkert sem ég ekki myndi gera fyrir hana, og ég veit að það er algerlega gagnkvæmt. Hún er ekki eini vinur minn, en hún er langbesti vinur minn, og það eru mörg ár síðan við fórum að líta á hvora aðra sem systir jafnt sem vin. Við erum líka búnar að ganga í gegnum ótrúlegustu hluti saman, þar sem önnur hvor okkar hefur verið í eldlínunni, og hin viðbúin á hliðarlínunni. Og hún hefur aldrei brugðist mér. Ég er ekki jafn viss um að ég hafi staðið mig jafnvel við hennar hlið, en ég vona þó að ég hafi gert það. Kannski erum við svona góðar vinkonur vegna þess að við eigum ansi margt sameiginlegt, þó það sé margt sem við verðum aldrei sammála um. Eins og ORA grænar baunir. Hún elskar þær, ég hata þær. Eitt af því sem við eigum sameiginlegt er að við stöndum sjaldnast upp fyrir sjálfar okkur, en ef einhver gerir fólkinu "okkar" eitthvað, er honum hollast að vara sig á okkur. Því ef við verðum reiðar - sem gerist ekki oft - er stormur í aðsigi. Og oft á tíðum eru orð óþörf milli okkar. Mér finnst það mikil forréttindi að eiga svona vini. Geta verið ég sjálf nálægt þeim, burtséð frá því hvernig mér líður í það og það skiptið. Geta grátið og hlegið og urrað og brosað - án þess að það sé eitthvað tiltökumál. Vinir mínir hafa oft þurft að horfa upp á mig í skelfilegu ástandi, þegar veikindin hafa sett mig alveg á hliðina. Fysið mitt kippir sér aldrei upp við það, heldur brosir bara og tekur utan um mig. Og leyfir mér að vera - engar væntingar, enginn pirringur af því ég er ekki eins og hún vill að ég sé.
BalAx eru svona vinir líka. Geta hlustað á mig röfla um óréttlæti heimsins, eða hvað ég er reið yfir einhverju, eða hvað ég á bágt (þá daga sem það er yfirgengilega erfitt að vera Berglind Nanna) og láta mig aldrei finna að ég sé að drepa þá úr leiðindum. Og alveg sama hvaða vitleysu ég læt út úr mér, núa þeir mér því aldrei um nasir. Alltaf tilbúnir til að gefa krús og klapp, eða arindekur, eða lána mér eyra eða öxl til að gráta á.
Og ég er svo þakklát fyrir þessa vináttu. Hún fyllir mig auðmýkt, og mér finnst ég ríkasta manneskja í heimi fyrir að eiga svona vini. Kunningjar koma og fara, en vinir eru fyrir lífstíð. Vinátta er að geta látið sér þykja vænt um einhvern og horft framhjá göllunum, þegjandi og hljóðalaust. Geta samglaðst þeim þegar vel gengur, án öfundar, og stutt við bakið á þeim þegar illa gengur, án þess að vera með yfirlæti. Ég lærði þá lexíu fyrir löngu síðan að bíða ekki með að láta fólkið mitt vita hvað mér þyki vænt um það. Því fyrr en varir er það of seint og ég sit uppi með fullt af hlutum sem ég ætlaði að segja seinna, og hjartað fullt af eftirsjá.
Þess vegna ætla ég að þakka vinum mínum hér og nú fyrir að vera til fyrir mig. Þið bætið mig sem manneskju á einn eða annan hátt. Ég fer þakklát að sofa, full af hlýju og kærleika í ykkar garð.
To a special person...
"Special" is a word
that is used to describe
something one-of-a-kind
like a hug
or a sunset
or a person who spreads love
with a smile or kind gesture.
"Special" describes people
who act from the heart
and keep in mind the heart of others.
"Special" applies to something
that is admired and precious
and which can never be replaced.
"Special" is the word that best
describes you.
Teri Fernandez
Risastórt krús á ykkur.
Athugasemdir
Ég táraðist við lesturinn. Þú hefur víst verið mér jafn góður vinur ef ekki betri. Það er ekki allra að hafa upplifað svona kærleik eins og við eigum og það eru forréttindi sem verða ekki frá okkur tekin.
Ég þakka lesturinn, sem ég hafði svo gott af, ég þakka allt það sem ég hef gengið í gegnum með þér og ég þakka þann dag sem við sameinuðumst!
Luvya fys! Koss og Krús á þig hægri vinstri!
Knús og kram ..
Inda