... svona fyrst Björn Bóndi bað svona fallega 
og vegna þess hvað félagsmálastjórinn í Kópavogi heldur áfram að klúðra málum skjólstæðinga sinna, sem er grafalvarlegt mál.
Eins og fram hefur komið hér, var ég þeirrar "gæfu" aðnjótandi, að búa með barnaníðingi og eignast með honum barn - örverpið - en fyrir átti ég frumburðinn. Til að gera langa og ljóta sögu stutta, dundaði níðingurinn sér við að misnota frumburðinn meðan ég var með örverpið fárveikan inni á spítala. Það þarf nú kannski ekki að taka það fram að hann var ofbeldismaður, og braut mig niður andlega og líkamlega meðan á þessari sambúð stóð, þannig að ég var nú ekki mikill bógur á þessum tíma, en þó fór mig að gruna eitthvað misjafnt hvað varðaði frumburðinn, og hafði loks kjark til að fara frá honum með börnin. Pakkaði saman dótinu, talaði við prestbjánann á staðnum, og lagði af stað suður með börnin. Endaði í Kvennaathvarfinu, þar sem ég var í tvo mánuði, og með örverpið tvisvar inn á spítala á þessum tveimur mánuðum. Um miðjan desember sendi ég frumburðinn austur í sveitir til pabba síns, svo hann gæti klárað skólann, þar sem ég fékk ekki lögheimilisflutning suður fyrr en búið væri að ganga frá forsjármálum yfir örverpinu. Pabbi frumburðarins var allur af vilja gerður til að hjálpa guttanum, þannig að hann fór austur, en ég hélt þó fullri forsjá yfir honum, enda einungis um tímabundið ástand að ræða. Allan tímann sem ég var í athvarfinu, var ég í nánast daglegum samskiptum við félagsmálastjóra S-Þingeyjarsýslu, og var á framfærslu frá Húsavíkurbæ, þar sem ég fékk ekki flutning suður. Ég fór suður 19. október og var komin inn í athvarf þann 21. október.
Allan tímann sem ég var í athvarfinu, heyrði ég aldrei eitt aukatekið orð um barnaverndarkæru á hendur mér. Ekki eitt orð. Aðstæður í athvarfinu voru þá (og eru trúlega enn) þannig að ég fékk eitt lítið herbergi sem var heimili mitt og drengjanna minna. Þar gat ég lokað að mér hvenær sólarhringsins sem var. Þetta vita allir barnaverndarstarfsmenn landsins, og félagsþjónustustarfsmenn.
Ég fór úr athvarfinu í 29. desember, og flutti þá aðsetur mitt til móður minnar sem bjó í Kópavoginum. Enn var ekki búið að ganga frá forsjá yfir örverpinu, en til að allt væri eins rétt og hægt væri, og í SAMRÁÐI VIÐ FÉLAGSMÁLASTJÓRA S-ÞINGEYJARSÝSLU skráði ég aðsetur mitt hjá móður minni, og þá tók Kópavogsbær við framfærsluskyldu. Þannig að á þessum tímapunkti var ég orðin skjólstæðingur Félagsþjónustunnar í Kópavogi. Á gamlársdag þetta ár fór ég að veikjast, sem endaði með sjúkrahússinnlögn aðfaranótt 2. janúar. Ég var greind með svæsna heilahimnubólgu og lá milli heims og heljar í nokkra daga. Á svipuðum tíma og ég er að leggjast inn á sjúkrahús, fyrirfór eldri bróðir minn sér, þannig að sjúkrahúsvistin varð nú stutt í annan endann, og ég fór heim löngu áður en eðlilegt getur talist. Við tóku erfiðir dagar. Ég var enn fárveik, við vorum öll niðurbrotin af sorg, reiði, vanmætti, vantrú, eftirsjá og öllum þeim erfiðu tilfinningum sem eru fylgifiskur sjálfsvígs.
Allan tímann er ég enn í samskiptum við félagsmálastjórann fyrir norðan. Hún vissi því mætavel frá fyrstu hendi hvað var að gerast í mínu lífi, og hvað gekk á í fjölskyldunni.
Við jarðsungum bróður minn 9. janúar, en að hans ósk fór fram bálför, og því var hann ekki jarðsettur fyrr en 19. janúar.
Þeim föstudegi gleymi ég seint. Jarðsetning var ákveðin hálf-fjögur, á gullfallegum föstudegi í janúar, stilla og kalt, en fallegt yfir að líta. Síminn hringdi hjá mömmu um tvö-leytið þennan dag. Í símanum var téður félagsmálastjóri að norðan, og þurfti að ná tali af mér. Mamma varð fyrir svörum þar sem ég var ekki heima. Hún sagði konunni að ég væri ekki heima, við værum á leið upp í kirkjugarð í jarðsetningu, en ég yrði komin heim milli 4 og 5, eftir athöfnina. Konan kvaddi og sagðist myndu hringja þá.
Við komum heim úr garðinum, enn niðurbrotin, og þarna var dauði hans orðinn svo endanlegur - ég get svo sem ekki útskýrt það betur. Sorgin réð ríkjum. Klukkan tíu mínútur yfir fimm hringdi síminn aftur. Það var félagsmálastjórinn margumræddi.
HÚN HRINGDI HEIM TIL MÓÐUR MINNAR ÞENNAN DAG TIL AÐ HEIMTA AÐ ÉG KÆMI SAMSTUNDIS Á SKRIFSTOFU AÐALSTEINS ÞVÍ HÚN HEFÐI UNDIR HÖNDUM ALVARLEGA BARNAVERNDARKÆRU Á HENDUR MÉR.
Ég benti henni góðfúslega á að ég væri að koma heim frá því að jarðsetja bróður minn, og væri því ekki að fara eitt eða neitt. Svo krafðist ég þess að fá að vita hvað málið snerist um. Og þá fyrst fékk ég kjaftshögg! Jú, níðingurinn hafði kært MIG fyrir að hafa misnotað frumburðinn! Ég vissi eiginlega ekki hvort ég átti að gráta eða hlægja, mér fannst þetta svo absúrd eitthvað. Að lokum var ákveðið að ég myndi mæta á skrifstofu Aðalsteins á hádegi daginn eftir. Síðan upphófst eltingarleikurinn við lögfræðinginn minn - ekki auðvelt á föstudegi eftir klukkan fimm. Ég var hins vegar svo "heppin" að mamma hafði verið með mömmu hennar í skóla, og var því vel málkunnug henni. Þannig að eftir dágóða stund hringdi lögfræðingurinn minn í mig, og ég gerði henni grein fyrir málavöxtum. Hún komst ekki á umræddan fund með mér, en lagði mér línurnar um hvað ég skyldi gera og segja á þessum fundi. Mamma fór svo með mér á þennan fund.
Við mættum í Hamraborgina á settum tíma, og þar sátu félagsmálastjórarnir tveir, og fyrrtust nú við að sjá mömmu með mér. Síðan var farið að kynna mér málið. Jú, níðingurinn hafði kært mig til prestsins 23. október. Barnaverndarnefnd S-Þing hafði fundað um málið. Þeim nefndarmönnum sem ekki var kunnugt um fortíð níðingsins - sem dæmds barnaníðings - var kynnt hún sérstaklega áður en tekin var afstaða til þess hvort hann yrði tekinn trúanlegur eða ekki. Og nefndin ákvað að trúa honum! Eina ástæðan sem ég sé fyrir þeirri ákvörðun er sú að hann var heimamaður en ég ekki. Og allan tímann sem ég er í athvarfinu, er sem sé verið að undirbúa mál gegn mér, og félagsmálastjórinn var í einhverri sjálfskipaðri krossferð við að hafa af mér börnin mín. Allan tímann hefði ég getað dundað mér við áframhaldandi misnotkun í athvarfinu, bak við lokaðar dyr - EF ÉG VÆRI SVONA HRÆÐILEG MANNESKJA - án þess að starfsfólki athvarfsins væri nokkru sinni tilkynnt um kæruna á hendur mér.
Aðalsteinn var fenginn sem "ÓHÁÐUR" sálfræðingur í málið - og mér er enn með öllu óskiljanlegt hvernig hann gat verið óháður, þar sem ég var orðin skjólstæðingur hans í lok desember, í fullu samráði við félagsmálastjórann fyrir norðan! Getur einhver útskýrt það fyrir mér?????
Og til að bæta gráu ofan á svart - eins og það væri ekki nóg fyrir - þá höfðu Aðalsteinn og Soffía (félagsmálastjórinn að norðan) gert sér ferð austur í sveitir til að tala við frumburðinn. Nú minni ég á að ég hafði á þessum tíma FULLA FORSJÁ YFIR HONUM. Pabba hans var sagt, að þetta væri hefðbundin eftirfylgd, einungis væri verið að athuga hvernig honum liði, og hvernig honum gengi að aðlagast breyttum aðstæðum. Þarna lá ekki fyrir samþykki mitt sem forsjáraðila fyrir skýrslutöku, og heldur ekki dómsúrskurður þess efnis að það mætti taka af honum skýrslu. Samt sem áður fór Aðalsteinn með strákinn inn í herbergi, þar sem hann lokaði að þeim, og þar tók hann skýrslu af stráknum um meinta misnotkun mína á honum. Ég fæ ALDREI að sjá þessa skýrslu - sem er eins ólöglega fengin og hægt er, en er samt sem áður löglegt sönnunargagn í íslensku réttarkerfi - en lögfræðingurinn minn las hana, og sagði að hún hefði aldrei lesið annað eins. Allan tímann tekst Aðalsteini að halda sig innan ramma, en bara rétt svo. Hann leiðir strákinn áfram í yfirheyrslunni, og gerir allt NEMA að leggja honum orð í munn.
Þarna er rétt að hafa hugfast að einungis voru liðnir 2-3 mánuðir frá því við fórum að norðan, og frumburðurinn var ennþá skíthræddur við níðinginn og trúði því að hann myndi standa við allar hótanirnar. Og þær voru ekkert litlar. Og frumburðurinn var 6 ára þarna. Þurfum við að ræða það eitthvað????
Í stuttu máli, þá segir frumburðurinn að misnotkunin hafi verið af minni hálfu, en eins og lögfræðingurinn sagði, var augljóst að um "lærðan" framburð var að ræða. Engu að síður fóru Soffía og Aðalsteinn offari til að hafa af mér börnin á þessum tíma. Svo er fólk hissa á að ég skuli hafa endað inni á geðdeild!
Í febrúar fékk ég bráðabirgðaforsjá yfir örverpinu og gat flutt lögheimilið okkar suður. En þá var búið að sá fræjum efasemda í huga pabba frumburðarins, og við tók langur slagur við að fá hann heim aftur. Soffía fór hamförum við að fá dæmda af mér forsjána yfir báðum börnum, en hafði ekki erindi sem erfiði. Ríkissaksóknari ákvað að gefa ekki út ákæru á hendur mér. Níðingurinn fær hinsvegar aldrei dóm fyrir það sem hann gerði barninu mínu, til þess þurfa að koma fram ný sönnunargögn í málinu. Þannig að Soffía og Aðalsteinn hafa það á sinni samvisku.
Ég komst í gegnum þennan tíma án þess að drekka eða dópa - og ég skil það ekki enn þann dag í dag! Ég átti ofsalega góða AA-deild á þessum tíma, sem studdi mig allan daginn, alla daga. Og ég komst í gegnum þennan tíma, einn dag í einu, og oft á tíðum var dagurinn of langur, og ég fór í gegnum þetta fimm mínútur í einu.
Frumburðurinn fékk loks þá hjálp sem hann þurfti, en ekki fyrr en mörgum árum seinna, þegar ég var búin að slást við blessað barnaverndarkerfið með öllum mögulegum og ómögulegum leiðum. Og loks þegar tekin var skýrsla af níðingnum um misnotkunina, þá var hún tekin inni á Hrauni, þar sem hann sat inni fyrir að misnota þrjú börn einhverrar sambýliskonunnar, og fyrir eitt stærsta safn af barna- og dýraklámi sem þá hafði fundist á Íslandi. Og hann neitaði öllu, og þar með lauk því!
Ég er óskaplega þakklát fyrir margt; ég komst ódrukkin í gegnum þetta, börnin mín eru bæði vel gefin og komust nokkuð ósködduð í gegnum þetta, svona þegar upp var staðið. Frumburðurinn er einhver flottasti nítján ára strákur sem ég þekki - þó ég segi sjálf frá - og við erum miklir vinir. Hann fór ekki þá leiðina að hella í sig brennivíni og dópi, sem betur fer. Ég þurfti að taka margar mjög erfiðar ákvarðanir með hann, og megnið af táningsárunum var hann ekki hjá mér. En ég sé ekki eftir því þegar ég horfi á hann blómstra í dag.
Það eina sem ég sé eftir þegar ég horfi til baka er að hafa ekki gert allt vitlaust í blöðunum á þessum tíma, og séð til þess að báðir félagsmálastjórarnir yrðu látnir taka pokann sinn. Því það er ekki nokkur spurning í mínum huga um að hvorugt þeirra á að vinna með fólk. Þau eru engan veginn hæf til að taka ákvarðanir um líf og hagi fólks. Og ég hugsa með sorg og trega til þessarrar fjölskyldu sem er nú í molum vegna þess að Aðalsteinn vann ekki vinnuna sína - frekar en fyrri daginn.
En móðurhjartað er eigingjarnt þegar kemur að afkvæmunum. Ég ákvað að fara ekki í blöðin á sínum tíma, því að það gæti bitnað á börnunum mínum.
Skyldi þessi færsla bitna á þeim, eða verða þeim til góða? Ja, kona spyr sig....
og vegna þess hvað félagsmálastjórinn í Kópavogi heldur áfram að klúðra málum skjólstæðinga sinna, sem er grafalvarlegt mál.Eins og fram hefur komið hér, var ég þeirrar "gæfu" aðnjótandi, að búa með barnaníðingi og eignast með honum barn - örverpið - en fyrir átti ég frumburðinn. Til að gera langa og ljóta sögu stutta, dundaði níðingurinn sér við að misnota frumburðinn meðan ég var með örverpið fárveikan inni á spítala. Það þarf nú kannski ekki að taka það fram að hann var ofbeldismaður, og braut mig niður andlega og líkamlega meðan á þessari sambúð stóð, þannig að ég var nú ekki mikill bógur á þessum tíma, en þó fór mig að gruna eitthvað misjafnt hvað varðaði frumburðinn, og hafði loks kjark til að fara frá honum með börnin. Pakkaði saman dótinu, talaði við prestbjánann á staðnum, og lagði af stað suður með börnin. Endaði í Kvennaathvarfinu, þar sem ég var í tvo mánuði, og með örverpið tvisvar inn á spítala á þessum tveimur mánuðum. Um miðjan desember sendi ég frumburðinn austur í sveitir til pabba síns, svo hann gæti klárað skólann, þar sem ég fékk ekki lögheimilisflutning suður fyrr en búið væri að ganga frá forsjármálum yfir örverpinu. Pabbi frumburðarins var allur af vilja gerður til að hjálpa guttanum, þannig að hann fór austur, en ég hélt þó fullri forsjá yfir honum, enda einungis um tímabundið ástand að ræða. Allan tímann sem ég var í athvarfinu, var ég í nánast daglegum samskiptum við félagsmálastjóra S-Þingeyjarsýslu, og var á framfærslu frá Húsavíkurbæ, þar sem ég fékk ekki flutning suður. Ég fór suður 19. október og var komin inn í athvarf þann 21. október.
Allan tímann sem ég var í athvarfinu, heyrði ég aldrei eitt aukatekið orð um barnaverndarkæru á hendur mér. Ekki eitt orð. Aðstæður í athvarfinu voru þá (og eru trúlega enn) þannig að ég fékk eitt lítið herbergi sem var heimili mitt og drengjanna minna. Þar gat ég lokað að mér hvenær sólarhringsins sem var. Þetta vita allir barnaverndarstarfsmenn landsins, og félagsþjónustustarfsmenn.
Ég fór úr athvarfinu í 29. desember, og flutti þá aðsetur mitt til móður minnar sem bjó í Kópavoginum. Enn var ekki búið að ganga frá forsjá yfir örverpinu, en til að allt væri eins rétt og hægt væri, og í SAMRÁÐI VIÐ FÉLAGSMÁLASTJÓRA S-ÞINGEYJARSÝSLU skráði ég aðsetur mitt hjá móður minni, og þá tók Kópavogsbær við framfærsluskyldu. Þannig að á þessum tímapunkti var ég orðin skjólstæðingur Félagsþjónustunnar í Kópavogi. Á gamlársdag þetta ár fór ég að veikjast, sem endaði með sjúkrahússinnlögn aðfaranótt 2. janúar. Ég var greind með svæsna heilahimnubólgu og lá milli heims og heljar í nokkra daga. Á svipuðum tíma og ég er að leggjast inn á sjúkrahús, fyrirfór eldri bróðir minn sér, þannig að sjúkrahúsvistin varð nú stutt í annan endann, og ég fór heim löngu áður en eðlilegt getur talist. Við tóku erfiðir dagar. Ég var enn fárveik, við vorum öll niðurbrotin af sorg, reiði, vanmætti, vantrú, eftirsjá og öllum þeim erfiðu tilfinningum sem eru fylgifiskur sjálfsvígs.
Allan tímann er ég enn í samskiptum við félagsmálastjórann fyrir norðan. Hún vissi því mætavel frá fyrstu hendi hvað var að gerast í mínu lífi, og hvað gekk á í fjölskyldunni.
Við jarðsungum bróður minn 9. janúar, en að hans ósk fór fram bálför, og því var hann ekki jarðsettur fyrr en 19. janúar.
Þeim föstudegi gleymi ég seint. Jarðsetning var ákveðin hálf-fjögur, á gullfallegum föstudegi í janúar, stilla og kalt, en fallegt yfir að líta. Síminn hringdi hjá mömmu um tvö-leytið þennan dag. Í símanum var téður félagsmálastjóri að norðan, og þurfti að ná tali af mér. Mamma varð fyrir svörum þar sem ég var ekki heima. Hún sagði konunni að ég væri ekki heima, við værum á leið upp í kirkjugarð í jarðsetningu, en ég yrði komin heim milli 4 og 5, eftir athöfnina. Konan kvaddi og sagðist myndu hringja þá.
Við komum heim úr garðinum, enn niðurbrotin, og þarna var dauði hans orðinn svo endanlegur - ég get svo sem ekki útskýrt það betur. Sorgin réð ríkjum. Klukkan tíu mínútur yfir fimm hringdi síminn aftur. Það var félagsmálastjórinn margumræddi.
HÚN HRINGDI HEIM TIL MÓÐUR MINNAR ÞENNAN DAG TIL AÐ HEIMTA AÐ ÉG KÆMI SAMSTUNDIS Á SKRIFSTOFU AÐALSTEINS ÞVÍ HÚN HEFÐI UNDIR HÖNDUM ALVARLEGA BARNAVERNDARKÆRU Á HENDUR MÉR.
Ég benti henni góðfúslega á að ég væri að koma heim frá því að jarðsetja bróður minn, og væri því ekki að fara eitt eða neitt. Svo krafðist ég þess að fá að vita hvað málið snerist um. Og þá fyrst fékk ég kjaftshögg! Jú, níðingurinn hafði kært MIG fyrir að hafa misnotað frumburðinn! Ég vissi eiginlega ekki hvort ég átti að gráta eða hlægja, mér fannst þetta svo absúrd eitthvað. Að lokum var ákveðið að ég myndi mæta á skrifstofu Aðalsteins á hádegi daginn eftir. Síðan upphófst eltingarleikurinn við lögfræðinginn minn - ekki auðvelt á föstudegi eftir klukkan fimm. Ég var hins vegar svo "heppin" að mamma hafði verið með mömmu hennar í skóla, og var því vel málkunnug henni. Þannig að eftir dágóða stund hringdi lögfræðingurinn minn í mig, og ég gerði henni grein fyrir málavöxtum. Hún komst ekki á umræddan fund með mér, en lagði mér línurnar um hvað ég skyldi gera og segja á þessum fundi. Mamma fór svo með mér á þennan fund.
Við mættum í Hamraborgina á settum tíma, og þar sátu félagsmálastjórarnir tveir, og fyrrtust nú við að sjá mömmu með mér. Síðan var farið að kynna mér málið. Jú, níðingurinn hafði kært mig til prestsins 23. október. Barnaverndarnefnd S-Þing hafði fundað um málið. Þeim nefndarmönnum sem ekki var kunnugt um fortíð níðingsins - sem dæmds barnaníðings - var kynnt hún sérstaklega áður en tekin var afstaða til þess hvort hann yrði tekinn trúanlegur eða ekki. Og nefndin ákvað að trúa honum! Eina ástæðan sem ég sé fyrir þeirri ákvörðun er sú að hann var heimamaður en ég ekki. Og allan tímann sem ég er í athvarfinu, er sem sé verið að undirbúa mál gegn mér, og félagsmálastjórinn var í einhverri sjálfskipaðri krossferð við að hafa af mér börnin mín. Allan tímann hefði ég getað dundað mér við áframhaldandi misnotkun í athvarfinu, bak við lokaðar dyr - EF ÉG VÆRI SVONA HRÆÐILEG MANNESKJA - án þess að starfsfólki athvarfsins væri nokkru sinni tilkynnt um kæruna á hendur mér.
Aðalsteinn var fenginn sem "ÓHÁÐUR" sálfræðingur í málið - og mér er enn með öllu óskiljanlegt hvernig hann gat verið óháður, þar sem ég var orðin skjólstæðingur hans í lok desember, í fullu samráði við félagsmálastjórann fyrir norðan! Getur einhver útskýrt það fyrir mér?????
Og til að bæta gráu ofan á svart - eins og það væri ekki nóg fyrir - þá höfðu Aðalsteinn og Soffía (félagsmálastjórinn að norðan) gert sér ferð austur í sveitir til að tala við frumburðinn. Nú minni ég á að ég hafði á þessum tíma FULLA FORSJÁ YFIR HONUM. Pabba hans var sagt, að þetta væri hefðbundin eftirfylgd, einungis væri verið að athuga hvernig honum liði, og hvernig honum gengi að aðlagast breyttum aðstæðum. Þarna lá ekki fyrir samþykki mitt sem forsjáraðila fyrir skýrslutöku, og heldur ekki dómsúrskurður þess efnis að það mætti taka af honum skýrslu. Samt sem áður fór Aðalsteinn með strákinn inn í herbergi, þar sem hann lokaði að þeim, og þar tók hann skýrslu af stráknum um meinta misnotkun mína á honum. Ég fæ ALDREI að sjá þessa skýrslu - sem er eins ólöglega fengin og hægt er, en er samt sem áður löglegt sönnunargagn í íslensku réttarkerfi - en lögfræðingurinn minn las hana, og sagði að hún hefði aldrei lesið annað eins. Allan tímann tekst Aðalsteini að halda sig innan ramma, en bara rétt svo. Hann leiðir strákinn áfram í yfirheyrslunni, og gerir allt NEMA að leggja honum orð í munn.
Þarna er rétt að hafa hugfast að einungis voru liðnir 2-3 mánuðir frá því við fórum að norðan, og frumburðurinn var ennþá skíthræddur við níðinginn og trúði því að hann myndi standa við allar hótanirnar. Og þær voru ekkert litlar. Og frumburðurinn var 6 ára þarna. Þurfum við að ræða það eitthvað????
Í stuttu máli, þá segir frumburðurinn að misnotkunin hafi verið af minni hálfu, en eins og lögfræðingurinn sagði, var augljóst að um "lærðan" framburð var að ræða. Engu að síður fóru Soffía og Aðalsteinn offari til að hafa af mér börnin á þessum tíma. Svo er fólk hissa á að ég skuli hafa endað inni á geðdeild!
Í febrúar fékk ég bráðabirgðaforsjá yfir örverpinu og gat flutt lögheimilið okkar suður. En þá var búið að sá fræjum efasemda í huga pabba frumburðarins, og við tók langur slagur við að fá hann heim aftur. Soffía fór hamförum við að fá dæmda af mér forsjána yfir báðum börnum, en hafði ekki erindi sem erfiði. Ríkissaksóknari ákvað að gefa ekki út ákæru á hendur mér. Níðingurinn fær hinsvegar aldrei dóm fyrir það sem hann gerði barninu mínu, til þess þurfa að koma fram ný sönnunargögn í málinu. Þannig að Soffía og Aðalsteinn hafa það á sinni samvisku.
Ég komst í gegnum þennan tíma án þess að drekka eða dópa - og ég skil það ekki enn þann dag í dag! Ég átti ofsalega góða AA-deild á þessum tíma, sem studdi mig allan daginn, alla daga. Og ég komst í gegnum þennan tíma, einn dag í einu, og oft á tíðum var dagurinn of langur, og ég fór í gegnum þetta fimm mínútur í einu.
Frumburðurinn fékk loks þá hjálp sem hann þurfti, en ekki fyrr en mörgum árum seinna, þegar ég var búin að slást við blessað barnaverndarkerfið með öllum mögulegum og ómögulegum leiðum. Og loks þegar tekin var skýrsla af níðingnum um misnotkunina, þá var hún tekin inni á Hrauni, þar sem hann sat inni fyrir að misnota þrjú börn einhverrar sambýliskonunnar, og fyrir eitt stærsta safn af barna- og dýraklámi sem þá hafði fundist á Íslandi. Og hann neitaði öllu, og þar með lauk því!
Ég er óskaplega þakklát fyrir margt; ég komst ódrukkin í gegnum þetta, börnin mín eru bæði vel gefin og komust nokkuð ósködduð í gegnum þetta, svona þegar upp var staðið. Frumburðurinn er einhver flottasti nítján ára strákur sem ég þekki - þó ég segi sjálf frá - og við erum miklir vinir. Hann fór ekki þá leiðina að hella í sig brennivíni og dópi, sem betur fer. Ég þurfti að taka margar mjög erfiðar ákvarðanir með hann, og megnið af táningsárunum var hann ekki hjá mér. En ég sé ekki eftir því þegar ég horfi á hann blómstra í dag.
Það eina sem ég sé eftir þegar ég horfi til baka er að hafa ekki gert allt vitlaust í blöðunum á þessum tíma, og séð til þess að báðir félagsmálastjórarnir yrðu látnir taka pokann sinn. Því það er ekki nokkur spurning í mínum huga um að hvorugt þeirra á að vinna með fólk. Þau eru engan veginn hæf til að taka ákvarðanir um líf og hagi fólks. Og ég hugsa með sorg og trega til þessarrar fjölskyldu sem er nú í molum vegna þess að Aðalsteinn vann ekki vinnuna sína - frekar en fyrri daginn.
En móðurhjartað er eigingjarnt þegar kemur að afkvæmunum. Ég ákvað að fara ekki í blöðin á sínum tíma, því að það gæti bitnað á börnunum mínum.
Skyldi þessi færsla bitna á þeim, eða verða þeim til góða? Ja, kona spyr sig....
Fyrst birt 4.8.2008 | 16:55
Athugasemdir
Það er dálítið einkennilegt hvað sumir af starfsmönnum Barnaverndaryfirvalda líta á skjólstæðinga sín sem 'óvini' sína. Reyna jafnvel að koma þeim í meiri vandræði en komið er. Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi þegar ég átti í mínum erfiðleikum að félagsskapur sem áður hét Félag Ábyrgra Feðra (heitir eitthvað annað núna) var með formann sem er hættur núna og heitir Garðar Baldvinsson. Hann hjálpaði mér, ólærður lögfræðilega, en kunni á þetta. Þannig var að hann hjálpaði einnig "ábyrgum mæðrum", það var ekkert kynjamisrétti á þeim bænum, bara, það voru fleiri feður sem fóru halloka fyrir kerlingaveldinu hjá Barnaverndarnefndunum, Sýslumannsembættunum (sifjadeild) og Dómsmálaráðuneytinu (sifjadeild) og voru því í þeirri aðstöðu sem þú varst í, að hafa hvergi höfði sínu að halla nema hjá óvildarfólki á borð við Soffíu og Aðalstein.
Varðandi brennivínið, þá hef ég sjálfur reynslu af því hvað AA samtökin geta hjálpað - það er nú eitt kraftaverkið í viðbót sem er alltof lítið notað. Þá má alveg halda því á lofti.
Gangi þér vel og kærar kveðjur, Björn bóndi ïJð
Svo hef ég nú lent í því hlutverkinu oftar en einu sinni og oftar en tvisvar að leiðbeina fólki í slagnum við barnavernd og félagsmálayfirvöld.
Og það er svo rétt sem þú segir um kraftaverkið AA - það er ekki nokkur vafi í mínum huga, að hefði ég ekki átt þessa deild að á þessum tíma, þá hefði ég látið undan púkunum og deyft mig með víni og efnum, og þá hefði ekki þurft að spyrja að leikslokum! Það er kannski líka eitt af því sem ég lærði á þessum hörmungum, að alkóhólismi endar bara með dauða eða geðveiki - því bróðir minn heitinn var talandi dæmi um það!
Kær baráttukveðja, Björn bóndi ïJð<
Hins vegar blöskrar mér að þetta félagsmálapakk skuli enn vera í starfi. Þetta með Húsavík minnir mig reyndar á annað mál, nauðgunarmál þar sem þolandinn, ung stúlka, hrakstist frá staðnum því gerandinn naut verndar yfirvaldsins. Eru margar Soffíur þar nyrðra?
En þú mátt sko vera stolt af þér og þínum.Þekki reyndar ekki örverpið,en ef hann er eitthvað líkur frumburðinum þá er hann algjör gull af manni.
Haltu áfram að vera yndisleg eins og þú ert,og knús á strákana frá mér.
Hér tala ég af persónulegri reynslu.
Kær kveðja, Björn bóndi J
Að svona fólki í svona stöðum þarf að vera hægt að fara með lögum, og ég hvet þig til að láta reyna á stjórnsýslulög sem og starfsreglur viðkomandi embætta.
Svona má ekki geta gerst......ég veit ekki hvað ég hefði gert í þínum sporum, sennilega eitthvað heimskulegt, en þú ert algjör hetja vinkona.
Takk fyrir að deila þessar sögu með okkur Nanna mín. Ég held að það hafi oft verið pottur brotin í okkar blessuðu barnaverndarmálum hvernig börn voru tekin af mæðrum eða feðrum í gegnum tíðina í staðinn fyrir að sveitarfélögin hefðu stutt við það foreldri eða foreldra sem var að berjast við að hafa börnin sín.
Ég er svo stolt af þér að geta komið þessu svona vel frá þér elskan mín og....þið sem þetta lesið, trúið mér, þarna er bara stiklað á stóru!
Smáatriðin (sem ERU ekki smáatriði í raun) hafa oftar en ekki náð mér nokkra metra upp úr stólnum og OMG hvað ég verð enn reið er ég hugsa um þetta....
Haltu áfram á beinu brautinni elsku fysið mitt og þú veist að þú ert alltaf, alltaf beztust og blíðust í mínum huga....
....mússí,múss!
Gangi þér vel hugrakka sterka kona.
Þakka þér Berglind Nanna, fyrir að leyfa okkur að heyra þessa baráttu sögu. Því miður eru þær margar sögurnar sem eru ósagðar enn af svipuðum hryllingi, þar sem fólk þarf að verja sig gegn óprúttnu félagsmálabatteríi. Ég þekki nokkrar.
Kv.Lolla
Nú er bara að hamra járnið á meðan það er heitt, láta hné fylgja kviði, og styðja Dögg Pálsdóttur hæstaréttarlögmann og varaþingmann, að koma breytingunum í gegn svo eitthvað sé nefnt.
Aftur, Berglind (N)anna mín, til hamingju. Þú ert sannkölluð hetja. (Leyfum lesendum að velta því fyrir sér hversvegna ennið (N) í seinna nafninu þínu er ennþá falið!)
Kær baráttukveðja, Björn bóndi ïJð<