.... eru mikið í umræðunni núna fæðist þessi færsla. Ég fyllist alltaf vanmáttugri reiði við að lesa svona fréttir. Það sem fer þó enn verr í mig er þegar fólk sem í fæstum tilfellum þekkir persónulega til vinnubragða barnaverndarnefnda fer stórum í gífuryrðum um vandað starf barnaverndarnefnda, og að ekki sé rétt að beina spjótum að þessu velferðarbatteríi, Barnavernd.
Eins og þið vitið kannski sem til mín þekkið, er ég ekki vön að fara í kringum hlutina, ég segi þá yfirleitt hreint út, hversu óþægilegt sem það kann að vera fyrir aðra. Og þegar kemur að Barnavernd, þá yfirleitt sýður á mér. Vegna þess að ég þekki mjög vel til vinnubragða hinna ýmsu barnaverndarnefnda hér á landi. Því miður!
Það er nefnilega þannig að ég er óvirkur alki. Fékk alla þá fjárhagsaðstoð og aðra aðstoð sem mér datt í hug að biðja um hjá Féló, meðan ég drakk. Og aldrei datt neinum í hug að setja út á mig sem foreldri. Samt var ég í daglegri neyslu á áfengi og fíkniefni. Ég vanrækti barnið mitt, og það svo um munaði. En ég vaknaði upp við vondan draum fyrir rúmum 16 árum, og sem betur fer man frumburðurinn lítið eftir þessum tíma þegar ég drakk og dópaði. Ég ákvað svo í framhaldi af áfengismeðferð að biðja um aðstoð hjá Féló og Barnavernd, til að verða betra foreldri. Besti og jafnframt einn versti dagur lífs míns. Segi það og skrifa og stend við það. Því þar upphófust nú lætin. Ég fór með frumburðinn inn á vistheimili hjá Féló, þar sem við fórum í stíft prógramm, og ég lærði að vera mamma. Gekk bara furðu vel, og ég hef staðið mig ótrúlega vel í stykkinu síðan. Mikið betur en fullt af "venjulegu" og "andlega heilbrigðu" fólki sem ég þekki. En við vorum nú varla komin út af vistheimilinu og inn á nýtt heimili okkar tveggja, þegar ég fór að fá símtöl frá Barnavernd. Þetta væri nú bara of mikið fyrir mig, ég réði ekkert við krakkann, sem væri erfiður og fyrirferðarmikill (í dag væri hann sennilega greindur ofvirkur og fengi viðhlítandi meðferðarúrræði) og hvort ég vildi ekki BARA senda hann í fóstur, það væri það besta fyrir okkur bæði. Ég þrjóskaðist við, og lét mig ekki. Enda naut, og er eins og jarðýta í flagi, ef svo ber undir. Rúmu ári síðar fluttum við norður í land, þar sem ég fór að búa með bévítans níðingnum, sem ég hef minnst á hér áður. Barnavernd fyrir norðan var gert viðvart um komu mína, eins og lög gera ráð fyrir. Ekki hafði nú Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu mikið út á mig að setja, en ég var höfð undir eftirliti samt sem áður, enda óvirkur alki, og því sjálfkrafa tikkandi tímasprengja! Þarna fyrir norðan varð ég ófrísk af örverpinu, sem ég hef líka minnst á áður. Og bévítans níðingurinn misnotaði frumburðinn, meðan ég var með örverpið fárveikt inni á Akureyri á Fjórðungssjúkrahúsinu. Þegar upp komst um það, síðla hausts, fór ég til prestsins, eins og lög gera ráð fyrir. Níðingurinn fór líka, en hann var séðari en ég. Hann sagði prestinum frá því með tárin í augunum að ÉG væri að misnota frumburðinn kynferðislega. Þetta kom frá dæmdum barnaníðingnum! Og það var haldinn sérstakur fundur í Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu, þar sem þeim nefndarmönnum sem ekki var kunnugt um fortíð níðingsins, VAR KYNNT HÚN SÉRSTAKLEGA áður en tekin var afstaða til þess hvort okkar yrði tekið trúanlegt. Haldið ykkur fast núna: Það var ákveðið að taka hans orð trúanleg fram yfir mín, þrátt fyrir að hann hefði setið inni fyrir að misnota 9 ára gamla stúlku, með greindarvísitölu upp á 58, sem var heimagangur heima hjá honum. Og hann gerði þetta BLÁEDRÚ! En hann var jú búinn að taka út sinn dóm, alla 3 mánuðina, og því nýr og betri maður! Ég hins vegar var bara fyllibytta sem gat dottið í það á hverri stundu, og því ekki óhætt að treysta mér fyrir börnum! Þar að auki var hann heimamaður í þorpinu, en ég var aðfluttur andskoti!
Á þessum tíma var ég komin suður, og komin inn í Kvennaathvarf með börnin mín tvö. Þar áttum við samastað í pínulitlu herbergi, við þrjú. Ég hélt til í athvarfinu í rúma 2 mánuði, og allan tímann var ég í miklum samskiptum, nánast daglegum, við þáverandi félagsmálastjóra Húsavíkur, Soffíu Gísladóttur. Aldrei lét hún í það skína að mér væri ekki treystandi fyrir börnunum mínum, og þaðan af síður lét hún í það skína að það væri búið að kæra mig til barnaverndarnefndar fyrir versta glæp mögulegan! EKKI EITT ORÐ!!! Og úr því ég var svona hræðileg kona sem misnotar börnin sín, hvað myndi ég þá ekki gera bak við luktar dyr í húsi einhversstaðar í bænum?????? Aldrei var talað við starfsfólk athvarfsins um þann möguleika að ég væri að misnota börnin mín kynferðislega!
Milli jóla og nýjárs flutti ég úr athvarfinu til móður minnar, sem bjó í Kópavogi. Þá var ég búin að senda frumburðinn í sveitina til föður síns, þar sem ég fékk ekki lögheimilisflutning fyrir okkur sem fjölskyldu suður, því ég var í forsjárdeilu við níðinginn. Þann sama og lofaði mér því þegar ég loksins gekk út af heimili okkar, að hann skyldi sko sjá til þess að börnin mín yrðu tekin af mér, þó það yrði hans síðasta verk! Þannig að við fluttum tvö í Kópavoginn, ég og örverpið. Og svo fóru nú áföllin að dynja á! Á nýjársnótt var ég lögð inn á gjörgæslu, nær dauða en lífi af heilahimnubólgu. Daginn eftir fyrirfór eldri bróðir minn sér. Ég fór heim af spítalanum, löngu áður en ég hafði heilsu til, því fjölskyldan var í molum, og fyrir dyrum voru kistulagning, jarðarför, bálför og jarðsetning. Enn var ég í stöðugu sambandi við Soffíu Gísladóttur félagsmálastjóra. Enn kom ekki tíst um yfirvofandi barnaverndarmál. Daginn sem við jarðsettum bróður minn, hringdi Soffía heim, milli 2 og 3 í eftirmiðdaginn. Ég var úti að erindast fyrir jarðsetningu, en mamma svaraði. Hún tjáði henni að ég yrði heima um 5 leytið, því þá værum við komin heim úr kirkjugarðinum frá jarðsetningu. Soffía vissi því mæta vel, bæði frá mér og mömmu, hvað var í gangi í fjölskyldunni. Klukkan 17:10 hringdi síminn heima. Soffía í símanum. "Sæl Berglind, ætlarðu að koma NÚNA og hitta mig hjá honum Aðalsteini Sigfússyni, félagsmálastjóra Kópavogs, á skrifstofunni hans. Við þurfum NAUÐSYNLEGA að tala við þig. Málið varðar barnaverndarkæru." Ég fyrrtist við og sagðist ekki koma eitt eða neitt, ég væri að koma úr kirkjugarðinum að jarðsetja bróður minn, eins og hún vissi mætavel. Spurði hvort þetta gæti ekki beðið þar til eftir helgi? "Nei, þetta getur ekki beðið, enda er um mjög alvarlegar ásakanir að ræða. Úr því þú harðneitar að koma og hitta okkur núna, skal ég bjóða þér að koma klukkan 12 á morgun." Úr varð að ég samþykkti það.
Fyrir algera heppni tókst mér að ná sambandi við lögfræðinginn minn, sem komst ekki frá á þessum tíma á laugardegi, en ráðlagði okkur mæðgum um hvernig við skyldum bera okkur að á þessum fundi.
Mættum í Hamraborgina á tilsettum tíma á laugardegi. Þar féll stóra sprengjan: Búið að kæra mig fyrir að misnota son minn kynferðislega, og það sem meira var, búið að taka skýrslu af barninu!
Ha? sagði ég, og skildi hvorki upp né niður í einu eða neinu. Jú, Aðalsteinn var sem sé ekki þarna sem félagsmálastjóri Kópavogs ( og sem slíkur fulltrúi minn, þar sem ég hafði skráð aðsetur í Kópavogi á þessum tíma), heldur sem "ÓHÁÐUR" SÉRFRÆÐINGUR í málinu! Og saman höfðu þau farið, án þess að samþykki mitt sem forsjárforeldris lægi fyrir, og án dómsúrskurðar í málinu, og hitt frumburðinn. Þar hafði Aðalsteinn lokað sig inni í herbergi með syni mínum og tekið af honum skýrslu. Síðar var mér sagt að skýrslan væri mjög á gráu svæði, þar sem Aðalsteinn nánast legði barninu orð í munn í hverri einustu spurningu. Skýrslan var mér mjög í óhag, og eftir á að hyggja er það kannski ekki svo óeðlilegt. Þarna voru ekki liðnar nema nokkrar vikur frá því að við losnuðum frá níðingnum. Hann taldi barninu trú um að ef hann segði satt og rétt frá því sem gerðist, myndu hræðilegir hlutir gerast fyrir mig, og hann myndi sjá til þess að ég fyndist dauð einn daginn. SKRÝTIÐ AÐ BARNIÐ SEGÐI EKKI SATT??????? Faðir frumburðarins vissi ekki hver var tilgangur heimsóknarinnar, því honum var sagt að þetta væri venjubundið eftirlit, og einungis væri verið að kanna hvernig drengurinn hefði það, og hvernig hann væri að fóta sig á nýjum stað!
Komst svo að því, að í íslensku réttarkerfi skiptir engu máli hvort sönnunargögn eru löglega eða ólöglega fengin, þau eru eftir sem áður lögleg fyrir rétti! HOW SICK IS THAT?
Í framhaldi af þessu var ég í endalausum yfirheyrslum hjá lögreglu, sem ákvað að senda málið í ákærumeðferð hjá saksóknara. Þar ákvað saksóknari að gefa EKKI út ákæru á hendur mér, ekki af því ég væri saklaus, heldur vegna þess að litlar sem engar líkur voru á að hægt væri að sakfella mig, vegna skorts á sönnunargögnum! FYRIRMYNDARVINNUBRÖGÐ ER
ÞAÐ EKKI???????? EINSTAKLEGA FAGMANNLEGA
AÐ VERKI STAÐIÐ????????
Til að gera langa sögu stutta, þá fékk ég loksins, eftir mikla og harða baráttu við barnaverndarkerfið, hjálp fyrir drenginn minn. Hann var tekinn í skýrslutöku í Barnahús, heilum 4 árum síðar! Þar var ljóst að hann væri samkvæmur sjálfum sér, mjög trúverðugur, og engin ástæða til annars en að taka orð hans trúanleg. Í framhaldinu var tekin skýrsla af bévítans níðingnum. HVAR? Jú austur á Litla-Hrauni, þar sem hann var að afplána enn einn dóminn fyrir að misnota börn kynferðislega!!!!! Og hann sagðist ekkert hafa gert drengnum mínum, og þar við sat!!!!!!!! Hann fær því ALDREI dóm fyrir það sem hann gerði, og hverjum er það að þakka? Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu, Soffíu Gísladóttur, og Aðalsteini Sigfússyni! ÞESSU LÍKA FRÁBÆRA FAGFÓLKI SEM HEFUR ÚRSLITAVALD Í MÁLEFNUM FJÖLSKYLDNA OG BARNA!!!!!!!!!!!!!
Fyrirgefið ef ég hljóma reið, en ég er það! Ég er bandsjóðandi ill bara!
Eftir allt þetta endaði ég inni á geðdeild í algeru niðurbroti! Og skyldi engan undra! Það ótrúlegasta er þó að ég er enn ekki farin að drekka, öllum þessum árum síðar! Þrátt fyrir hrakspár starfsmanna Barnaverndarnefnda hingað og þangað um landið!
En af því ég endaði inni á geðdeild, þá harðnaði enn á barnaverndarofsóknum í minn garð! Það segir sig auðvitað sjálft, er það ekki, að kona sem er bæði alkóhólisti og geðveik hlýtur að vera algerlega óhæfur uppalandi? Ha?
Síðan þá, eða í rúm 8 ár, hef ég staðið og setið eins og barnavernd hentar hverju sinni. Barnavernd setti út á það í einni heimsókninni til mín að ég væri með bækurnar mínar í stofuglugganum, þetta væri hreinlega ekki börnum bjóðandi! Bækurnar sem um ræddi voru heimsbókmenntir, svo sem Moby Dick, Lísa í Undralandi, Paradise Lost, og svo auðvitað alfræðiorðasöfnin mín! Guð forði börnum frá að komast í svona hræðilegar bækur! Þess má geta, að bækurnar voru geymdar í stofuglugganum meðan ég smíðaði bókahillurnar mínar, sem tók nokkrar vikur - enda um 60-70 hillumetrar af bókum á þessu heimili!!!! Börnin verið tekin í tíma og ótíma og sett inn á vistheimili, og jafnharðan var ég send með þau heim aftur, því ekki var hægt að setja út á mig sem foreldri!!!!!!!!!
Og enn fæ ég ekki frið fyrir barnavernd. Kem ekki til með að fá frið, eða geta um frjálst höfuð strokið í þessum efnum fyrr en daginn sem örverpið verður 18 ára! Níðingurinn hins vegar gengur frjáls maður um bæinn, situr fyrir börnum hingað og þangað, og heldur uppteknum hætti. Býr líka beint á móti Suðurbæjarlauginni í Hafnarfirði, þar sem skólabörnin í Hafnarfirði fara í sund! Og hann fer reglulega fram á umgengni við örverpið. Sýslumaður neitar að gefa út úrskurð um að umgengni skuli ekki eiga sér stað, þar sem umgengni sé í andstöðu við hagsmuni barnsins! Og ég fæ ekki að breyta föður/kenninafni örverpisins, þar sem níðingurinn þarf sko að skrifa undir það!
Eins og þið vitið kannski sem til mín þekkið, er ég ekki vön að fara í kringum hlutina, ég segi þá yfirleitt hreint út, hversu óþægilegt sem það kann að vera fyrir aðra. Og þegar kemur að Barnavernd, þá yfirleitt sýður á mér. Vegna þess að ég þekki mjög vel til vinnubragða hinna ýmsu barnaverndarnefnda hér á landi. Því miður!
Það er nefnilega þannig að ég er óvirkur alki. Fékk alla þá fjárhagsaðstoð og aðra aðstoð sem mér datt í hug að biðja um hjá Féló, meðan ég drakk. Og aldrei datt neinum í hug að setja út á mig sem foreldri. Samt var ég í daglegri neyslu á áfengi og fíkniefni. Ég vanrækti barnið mitt, og það svo um munaði. En ég vaknaði upp við vondan draum fyrir rúmum 16 árum, og sem betur fer man frumburðurinn lítið eftir þessum tíma þegar ég drakk og dópaði. Ég ákvað svo í framhaldi af áfengismeðferð að biðja um aðstoð hjá Féló og Barnavernd, til að verða betra foreldri. Besti og jafnframt einn versti dagur lífs míns. Segi það og skrifa og stend við það. Því þar upphófust nú lætin. Ég fór með frumburðinn inn á vistheimili hjá Féló, þar sem við fórum í stíft prógramm, og ég lærði að vera mamma. Gekk bara furðu vel, og ég hef staðið mig ótrúlega vel í stykkinu síðan. Mikið betur en fullt af "venjulegu" og "andlega heilbrigðu" fólki sem ég þekki. En við vorum nú varla komin út af vistheimilinu og inn á nýtt heimili okkar tveggja, þegar ég fór að fá símtöl frá Barnavernd. Þetta væri nú bara of mikið fyrir mig, ég réði ekkert við krakkann, sem væri erfiður og fyrirferðarmikill (í dag væri hann sennilega greindur ofvirkur og fengi viðhlítandi meðferðarúrræði) og hvort ég vildi ekki BARA senda hann í fóstur, það væri það besta fyrir okkur bæði. Ég þrjóskaðist við, og lét mig ekki. Enda naut, og er eins og jarðýta í flagi, ef svo ber undir. Rúmu ári síðar fluttum við norður í land, þar sem ég fór að búa með bévítans níðingnum, sem ég hef minnst á hér áður. Barnavernd fyrir norðan var gert viðvart um komu mína, eins og lög gera ráð fyrir. Ekki hafði nú Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu mikið út á mig að setja, en ég var höfð undir eftirliti samt sem áður, enda óvirkur alki, og því sjálfkrafa tikkandi tímasprengja! Þarna fyrir norðan varð ég ófrísk af örverpinu, sem ég hef líka minnst á áður. Og bévítans níðingurinn misnotaði frumburðinn, meðan ég var með örverpið fárveikt inni á Akureyri á Fjórðungssjúkrahúsinu. Þegar upp komst um það, síðla hausts, fór ég til prestsins, eins og lög gera ráð fyrir. Níðingurinn fór líka, en hann var séðari en ég. Hann sagði prestinum frá því með tárin í augunum að ÉG væri að misnota frumburðinn kynferðislega. Þetta kom frá dæmdum barnaníðingnum! Og það var haldinn sérstakur fundur í Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu, þar sem þeim nefndarmönnum sem ekki var kunnugt um fortíð níðingsins, VAR KYNNT HÚN SÉRSTAKLEGA áður en tekin var afstaða til þess hvort okkar yrði tekið trúanlegt. Haldið ykkur fast núna: Það var ákveðið að taka hans orð trúanleg fram yfir mín, þrátt fyrir að hann hefði setið inni fyrir að misnota 9 ára gamla stúlku, með greindarvísitölu upp á 58, sem var heimagangur heima hjá honum. Og hann gerði þetta BLÁEDRÚ! En hann var jú búinn að taka út sinn dóm, alla 3 mánuðina, og því nýr og betri maður! Ég hins vegar var bara fyllibytta sem gat dottið í það á hverri stundu, og því ekki óhætt að treysta mér fyrir börnum! Þar að auki var hann heimamaður í þorpinu, en ég var aðfluttur andskoti!
Á þessum tíma var ég komin suður, og komin inn í Kvennaathvarf með börnin mín tvö. Þar áttum við samastað í pínulitlu herbergi, við þrjú. Ég hélt til í athvarfinu í rúma 2 mánuði, og allan tímann var ég í miklum samskiptum, nánast daglegum, við þáverandi félagsmálastjóra Húsavíkur, Soffíu Gísladóttur. Aldrei lét hún í það skína að mér væri ekki treystandi fyrir börnunum mínum, og þaðan af síður lét hún í það skína að það væri búið að kæra mig til barnaverndarnefndar fyrir versta glæp mögulegan! EKKI EITT ORÐ!!! Og úr því ég var svona hræðileg kona sem misnotar börnin sín, hvað myndi ég þá ekki gera bak við luktar dyr í húsi einhversstaðar í bænum?????? Aldrei var talað við starfsfólk athvarfsins um þann möguleika að ég væri að misnota börnin mín kynferðislega!
Milli jóla og nýjárs flutti ég úr athvarfinu til móður minnar, sem bjó í Kópavogi. Þá var ég búin að senda frumburðinn í sveitina til föður síns, þar sem ég fékk ekki lögheimilisflutning fyrir okkur sem fjölskyldu suður, því ég var í forsjárdeilu við níðinginn. Þann sama og lofaði mér því þegar ég loksins gekk út af heimili okkar, að hann skyldi sko sjá til þess að börnin mín yrðu tekin af mér, þó það yrði hans síðasta verk! Þannig að við fluttum tvö í Kópavoginn, ég og örverpið. Og svo fóru nú áföllin að dynja á! Á nýjársnótt var ég lögð inn á gjörgæslu, nær dauða en lífi af heilahimnubólgu. Daginn eftir fyrirfór eldri bróðir minn sér. Ég fór heim af spítalanum, löngu áður en ég hafði heilsu til, því fjölskyldan var í molum, og fyrir dyrum voru kistulagning, jarðarför, bálför og jarðsetning. Enn var ég í stöðugu sambandi við Soffíu Gísladóttur félagsmálastjóra. Enn kom ekki tíst um yfirvofandi barnaverndarmál. Daginn sem við jarðsettum bróður minn, hringdi Soffía heim, milli 2 og 3 í eftirmiðdaginn. Ég var úti að erindast fyrir jarðsetningu, en mamma svaraði. Hún tjáði henni að ég yrði heima um 5 leytið, því þá værum við komin heim úr kirkjugarðinum frá jarðsetningu. Soffía vissi því mæta vel, bæði frá mér og mömmu, hvað var í gangi í fjölskyldunni. Klukkan 17:10 hringdi síminn heima. Soffía í símanum. "Sæl Berglind, ætlarðu að koma NÚNA og hitta mig hjá honum Aðalsteini Sigfússyni, félagsmálastjóra Kópavogs, á skrifstofunni hans. Við þurfum NAUÐSYNLEGA að tala við þig. Málið varðar barnaverndarkæru." Ég fyrrtist við og sagðist ekki koma eitt eða neitt, ég væri að koma úr kirkjugarðinum að jarðsetja bróður minn, eins og hún vissi mætavel. Spurði hvort þetta gæti ekki beðið þar til eftir helgi? "Nei, þetta getur ekki beðið, enda er um mjög alvarlegar ásakanir að ræða. Úr því þú harðneitar að koma og hitta okkur núna, skal ég bjóða þér að koma klukkan 12 á morgun." Úr varð að ég samþykkti það.
Fyrir algera heppni tókst mér að ná sambandi við lögfræðinginn minn, sem komst ekki frá á þessum tíma á laugardegi, en ráðlagði okkur mæðgum um hvernig við skyldum bera okkur að á þessum fundi.
Mættum í Hamraborgina á tilsettum tíma á laugardegi. Þar féll stóra sprengjan: Búið að kæra mig fyrir að misnota son minn kynferðislega, og það sem meira var, búið að taka skýrslu af barninu!
Ha? sagði ég, og skildi hvorki upp né niður í einu eða neinu. Jú, Aðalsteinn var sem sé ekki þarna sem félagsmálastjóri Kópavogs ( og sem slíkur fulltrúi minn, þar sem ég hafði skráð aðsetur í Kópavogi á þessum tíma), heldur sem "ÓHÁÐUR" SÉRFRÆÐINGUR í málinu! Og saman höfðu þau farið, án þess að samþykki mitt sem forsjárforeldris lægi fyrir, og án dómsúrskurðar í málinu, og hitt frumburðinn. Þar hafði Aðalsteinn lokað sig inni í herbergi með syni mínum og tekið af honum skýrslu. Síðar var mér sagt að skýrslan væri mjög á gráu svæði, þar sem Aðalsteinn nánast legði barninu orð í munn í hverri einustu spurningu. Skýrslan var mér mjög í óhag, og eftir á að hyggja er það kannski ekki svo óeðlilegt. Þarna voru ekki liðnar nema nokkrar vikur frá því að við losnuðum frá níðingnum. Hann taldi barninu trú um að ef hann segði satt og rétt frá því sem gerðist, myndu hræðilegir hlutir gerast fyrir mig, og hann myndi sjá til þess að ég fyndist dauð einn daginn. SKRÝTIÐ AÐ BARNIÐ SEGÐI EKKI SATT??????? Faðir frumburðarins vissi ekki hver var tilgangur heimsóknarinnar, því honum var sagt að þetta væri venjubundið eftirlit, og einungis væri verið að kanna hvernig drengurinn hefði það, og hvernig hann væri að fóta sig á nýjum stað!
Komst svo að því, að í íslensku réttarkerfi skiptir engu máli hvort sönnunargögn eru löglega eða ólöglega fengin, þau eru eftir sem áður lögleg fyrir rétti! HOW SICK IS THAT?
Í framhaldi af þessu var ég í endalausum yfirheyrslum hjá lögreglu, sem ákvað að senda málið í ákærumeðferð hjá saksóknara. Þar ákvað saksóknari að gefa EKKI út ákæru á hendur mér, ekki af því ég væri saklaus, heldur vegna þess að litlar sem engar líkur voru á að hægt væri að sakfella mig, vegna skorts á sönnunargögnum! FYRIRMYNDARVINNUBRÖGÐ ER
ÞAÐ EKKI???????? EINSTAKLEGA FAGMANNLEGA
AÐ VERKI STAÐIÐ????????
Til að gera langa sögu stutta, þá fékk ég loksins, eftir mikla og harða baráttu við barnaverndarkerfið, hjálp fyrir drenginn minn. Hann var tekinn í skýrslutöku í Barnahús, heilum 4 árum síðar! Þar var ljóst að hann væri samkvæmur sjálfum sér, mjög trúverðugur, og engin ástæða til annars en að taka orð hans trúanleg. Í framhaldinu var tekin skýrsla af bévítans níðingnum. HVAR? Jú austur á Litla-Hrauni, þar sem hann var að afplána enn einn dóminn fyrir að misnota börn kynferðislega!!!!! Og hann sagðist ekkert hafa gert drengnum mínum, og þar við sat!!!!!!!! Hann fær því ALDREI dóm fyrir það sem hann gerði, og hverjum er það að þakka? Barnaverndarnefnd S.-Þingeyjarsýslu, Soffíu Gísladóttur, og Aðalsteini Sigfússyni! ÞESSU LÍKA FRÁBÆRA FAGFÓLKI SEM HEFUR ÚRSLITAVALD Í MÁLEFNUM FJÖLSKYLDNA OG BARNA!!!!!!!!!!!!!
Fyrirgefið ef ég hljóma reið, en ég er það! Ég er bandsjóðandi ill bara!
Eftir allt þetta endaði ég inni á geðdeild í algeru niðurbroti! Og skyldi engan undra! Það ótrúlegasta er þó að ég er enn ekki farin að drekka, öllum þessum árum síðar! Þrátt fyrir hrakspár starfsmanna Barnaverndarnefnda hingað og þangað um landið!
En af því ég endaði inni á geðdeild, þá harðnaði enn á barnaverndarofsóknum í minn garð! Það segir sig auðvitað sjálft, er það ekki, að kona sem er bæði alkóhólisti og geðveik hlýtur að vera algerlega óhæfur uppalandi? Ha?
Síðan þá, eða í rúm 8 ár, hef ég staðið og setið eins og barnavernd hentar hverju sinni. Barnavernd setti út á það í einni heimsókninni til mín að ég væri með bækurnar mínar í stofuglugganum, þetta væri hreinlega ekki börnum bjóðandi! Bækurnar sem um ræddi voru heimsbókmenntir, svo sem Moby Dick, Lísa í Undralandi, Paradise Lost, og svo auðvitað alfræðiorðasöfnin mín! Guð forði börnum frá að komast í svona hræðilegar bækur! Þess má geta, að bækurnar voru geymdar í stofuglugganum meðan ég smíðaði bókahillurnar mínar, sem tók nokkrar vikur - enda um 60-70 hillumetrar af bókum á þessu heimili!!!! Börnin verið tekin í tíma og ótíma og sett inn á vistheimili, og jafnharðan var ég send með þau heim aftur, því ekki var hægt að setja út á mig sem foreldri!!!!!!!!!
Og enn fæ ég ekki frið fyrir barnavernd. Kem ekki til með að fá frið, eða geta um frjálst höfuð strokið í þessum efnum fyrr en daginn sem örverpið verður 18 ára! Níðingurinn hins vegar gengur frjáls maður um bæinn, situr fyrir börnum hingað og þangað, og heldur uppteknum hætti. Býr líka beint á móti Suðurbæjarlauginni í Hafnarfirði, þar sem skólabörnin í Hafnarfirði fara í sund! Og hann fer reglulega fram á umgengni við örverpið. Sýslumaður neitar að gefa út úrskurð um að umgengni skuli ekki eiga sér stað, þar sem umgengni sé í andstöðu við hagsmuni barnsins! Og ég fæ ekki að breyta föður/kenninafni örverpisins, þar sem níðingurinn þarf sko að skrifa undir það!
Og svo talar fólk um fagmennsku í
barnaverndarnefndum! Hvernig getur
verið um fagmennsku að ræða, þegar
ráðningar í barnaverndarnefndir
byggjast á pólitík, en ekki reynslu eða
menntun? Og hvernig getur verið um
fagmennsku að ræða í geira, á
pínulitlu skeri, þar sem allir þekkja
alla, og allir eiga hönk upp
í bakið á hver öðrum, eða voru saman
í skóla, eða unnu saman á einhverju
féló-batteríinu? Hvernig má
það bara vera?????????? Ja, kona spyr
sig...............
 | Barnaverndarstofa rannsakar málið | ||
| Fyrst birt 22.5.2008 | 05:36 | |||
Athugasemdir
Þetta er áfellisdómur fyrir þetta fólk, Aðalstein og Soffíu og kalla ég eftir opinberri rannsókn á þessu máli, og afsökunarbeiðni og afsögn frá skötuhjúunum.
Þér til huggunar get ég sagt þér að við vitum hvar níðingurinn býr, og kannski eignast hann fleiri vini en hann kærir sig um
knús til þín og strákana
Það er svo margt brenglað við það sem þetta fólk gerði þér þínum börnum, ég veit ekki hvað ég á að segja...
Segi bara Stattu þig flotta kona! :)
Og takk fyrir hvatningarorðin, ég held áfram að bíta á jaxlinn sem var rifinn úr mér '86, og böðlast áfram. Gefst ekki upp fyrr en í fulla hnefana, hehehehe! Knús á ykkur öll inn í daginn!