... bæði hér á blogginu og líka í tölvupósti og síma, sit ég fyrir framan skjáinn! Ákvað að forða mér úr bænum meðan mesta fjörið gengi yfir, og fór í sumarbústaðinn til að njóta kyrrðar og samveru við börn og fjölskyldu. Hálfbrá nú á leið út úr bænum, þegar við mæðgur komum við í Krónunni, og trýnið á mér var fyrir mér á hverjum einasta kassa!Og alveg sama sagan hvar sem við komum við.
Fysið mitt spurði nú í góðra vina hóp hversu marga hefði þurft til að halda mér, meðan stílistinn VARALITAÐI mig fyrir þessa myndatöku! Þrátt fyrir varalitinn, er ég nú furðu ánægð með útkomuna, þó ég sé ekki viss um að þessi forsíðumynd sýni mig í alveg réttu ljósi. Er nebblega ekki ALVEG þessi kvenlega blúnda sem kemur fram á henni!!!!! En það hefði getað verið verra, er ég viss um; ég hefði til dæmis getað verið í bleiku!!!
Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka ykkur öllum sem hafa sent mér skilaboð, tölvupóst, sms og athugasemdir, og líka öllum sem hafa litið hér inn. Ég var nú undirbúin undir smá aukningu á umferðinni hér, en ekki þessa aukningu!
En á sama tíma og ég er meyr yfir þessum jákvæðu viðbrögðum, verður mér líka hugsað til allra þeirra sem ekki fengu jafn góða lendingu í sín mál og ég náði fram (með frekju, þrjósku og helvítis brussugangi bara) ; þetta fólk má ekki gleymast. Ekki frekar en allar barnssálirnar sem ekki hafa fengið þá hjálp sem þeim ber, eftir að hafa lent í klóm barnaníðinga.
Og það er kannski eitt af því sem ég held að hafi ekki komið fram, hvorki í fyrri færslu eða þessu viðtali. Þetta endaði vel, vegna þess að ég sætti mig ekki við hálfkák, óvönduð vinnubrögð eða skyndilausnir. Það var alls ekki auðvelt alltaf, og oft þurfti ég að taka mjög erfiðar ákvarðanir. En ég er þeirrar skoðunar að fagfólk Á að vinna vinnuna sína, vinna hana vel, og á faglegum grundvelli. Það á aldrei að sætta sig við auðveldustu lausnina af því bara. Fyrir mér snerist þetta aldrei um hvað hentaði mér, heldur einungis og einvörðungu um það hvað börnunum mínum væri fyrir bestu.
Þess vegna setti ég félagsmálastjóra upp að vegg, þegar átti að henda frumburðinum í tímabundið fóstur norður í Fljót, af því það "var ekki til meðferðarpláss fyrir hann". Það var ekki ásættanlegt, og ég pantaði fund. Sagði stjóranum að Suðurhlíðaskólinn tæki við honum en það kostaði 30 þúsund á mánuði, ég myndi senda honum reikninginn. Sagðist fara með hann til listmeðferðarfræðings tvisvar í viku, tíminn hjá henni kostaði 9000 kall, og ég myndi senda honum reikninginn. Færi líka með hann til sálfræðings tvisvar í viku, sá tími kostaði nú ekki "nema" 6000 kall, en ég myndi nú samt senda honum reikninginn. Sagðist fara með guttann til geðlæknis tvisvar í mánuði, en það væri nú hræódýrt, kostaði ekki nema 3500 kall skiptið, en ég myndi nú samt senda reikninginn. Svo kostuðu nú allar þessar ferðir sitt, og þar sem ég ætti ekki bíl, yrði ég að ferðast með leigubíl með barnið, myndi taka það saman og senda honum reikninginn fyrir því líka. Svo þyrfti að huga að tómstundum fyrir barnið líka, væri ekki alveg með á hreinu hvað það væri sem strákinn langaði mest að gera, en ég myndi láta hann vita fljótlega. Svo kvaddi ég kauða, og þakkaði fyrir góðan fund.
Það var ekki að því að spyrja, hann hringdi tveimur dögum síðar, og sagðist vera búinn að útvega meðferðarpláss fyrir guttann.
Þetta var mesta gæfuspor sem ég hef stigið um dagana ( fyrir utan kannski að skríða í áfengismeðferð um árið ) en það var ekki auðvelt; síður en svo. Ég man að ég labbaði út af þessum fundi, titrandi og skjálfandi af hræðslu um að nú yrðu þeir teknir af mér fyrir fullt og allt, því maður kæmist ekki upp með að tala svona við æðsta yfirmann barnaverndarmála í sínu sveitarfélagi.
Ég man líka hvernig mér leið þegar ég fór með guttann á meðferðarheimilið. En skýrast man ég hvernig mér leið á leiðinni heim þann dag. Hjartað mitt var mölbrotið, mér fannst ég hafa brugðist algerlega, og að nú væri ég búin að glata frumburðinum mínum, því hann myndi ekki vilja sjá mig eftir þennan dag. Næstu dagar og vikur voru ósköp svipaðir, ég fékk að tala við hann í tíu mínútur í senn einu sinni í viku ef mig misminnir ekki, og það voru hræðilega erfið símtöl. Ég fékk ekki að sjá hann í 8 vikur, og fékk hann ekki í helgarleyfi fyrr en mánuði eftir það. Skelfilega þung spor, en er það ekki þannig með æði margt? Það sem er manni til góða, og sjálfum manni fyrir bestu, eru oftar en ekki erfiðustu sporin sem maður tekur. Og það eykst um allan helming þegar það snýr að börnunum manns.
Ég ætla að leyfa mér að skeyta hér inn setningu úr tölvupósti frá góðri vinkonu minni sem ég fékk um helgina: "Þessi ótrúlegu tengsl sem þú virðist hafa við Frumburðinn þinn vekja aðdáun hjá mér og vona ég að ég verði jafn tengd X þegar hann stækkar."
Takk fyrir þessi orð kæra vinkona, og takk fyrir traustið!
Og það er alveg rétt að tengslin okkar eru ótrúlega traust og góð, en við þurftum bæði að hafa fyrir þeim! En ég er samt svo óendanlega þakklát fyrir þessi erfiðu spor; þau færðu mér það sem er dýrmætast í öllum geiminum - flottan strák sem lærði snemma að nýta sér neikvæða og erfiða reynslu á jákvæðan hátt. Og óbilandi gagnkvæma ást, traust og virðingu.
Takk fyrir mig aftur, gott fólk!! Haldið umræðunni á lofti áfram með mér, því annars breytist ekkert!
Fyrst birt 18.8.2008 | 06:44 Fysið mitt spurði nú í góðra vina hóp hversu marga hefði þurft til að halda mér, meðan stílistinn VARALITAÐI mig fyrir þessa myndatöku! Þrátt fyrir varalitinn, er ég nú furðu ánægð með útkomuna, þó ég sé ekki viss um að þessi forsíðumynd sýni mig í alveg réttu ljósi. Er nebblega ekki ALVEG þessi kvenlega blúnda sem kemur fram á henni!!!!! En það hefði getað verið verra, er ég viss um; ég hefði til dæmis getað verið í bleiku!!!
Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka ykkur öllum sem hafa sent mér skilaboð, tölvupóst, sms og athugasemdir, og líka öllum sem hafa litið hér inn. Ég var nú undirbúin undir smá aukningu á umferðinni hér, en ekki þessa aukningu!
En á sama tíma og ég er meyr yfir þessum jákvæðu viðbrögðum, verður mér líka hugsað til allra þeirra sem ekki fengu jafn góða lendingu í sín mál og ég náði fram (með frekju, þrjósku og helvítis brussugangi bara) ; þetta fólk má ekki gleymast. Ekki frekar en allar barnssálirnar sem ekki hafa fengið þá hjálp sem þeim ber, eftir að hafa lent í klóm barnaníðinga.
Og það er kannski eitt af því sem ég held að hafi ekki komið fram, hvorki í fyrri færslu eða þessu viðtali. Þetta endaði vel, vegna þess að ég sætti mig ekki við hálfkák, óvönduð vinnubrögð eða skyndilausnir. Það var alls ekki auðvelt alltaf, og oft þurfti ég að taka mjög erfiðar ákvarðanir. En ég er þeirrar skoðunar að fagfólk Á að vinna vinnuna sína, vinna hana vel, og á faglegum grundvelli. Það á aldrei að sætta sig við auðveldustu lausnina af því bara. Fyrir mér snerist þetta aldrei um hvað hentaði mér, heldur einungis og einvörðungu um það hvað börnunum mínum væri fyrir bestu.
Þess vegna setti ég félagsmálastjóra upp að vegg, þegar átti að henda frumburðinum í tímabundið fóstur norður í Fljót, af því það "var ekki til meðferðarpláss fyrir hann". Það var ekki ásættanlegt, og ég pantaði fund. Sagði stjóranum að Suðurhlíðaskólinn tæki við honum en það kostaði 30 þúsund á mánuði, ég myndi senda honum reikninginn. Sagðist fara með hann til listmeðferðarfræðings tvisvar í viku, tíminn hjá henni kostaði 9000 kall, og ég myndi senda honum reikninginn. Færi líka með hann til sálfræðings tvisvar í viku, sá tími kostaði nú ekki "nema" 6000 kall, en ég myndi nú samt senda honum reikninginn. Sagðist fara með guttann til geðlæknis tvisvar í mánuði, en það væri nú hræódýrt, kostaði ekki nema 3500 kall skiptið, en ég myndi nú samt senda reikninginn. Svo kostuðu nú allar þessar ferðir sitt, og þar sem ég ætti ekki bíl, yrði ég að ferðast með leigubíl með barnið, myndi taka það saman og senda honum reikninginn fyrir því líka. Svo þyrfti að huga að tómstundum fyrir barnið líka, væri ekki alveg með á hreinu hvað það væri sem strákinn langaði mest að gera, en ég myndi láta hann vita fljótlega. Svo kvaddi ég kauða, og þakkaði fyrir góðan fund.
Það var ekki að því að spyrja, hann hringdi tveimur dögum síðar, og sagðist vera búinn að útvega meðferðarpláss fyrir guttann.
Þetta var mesta gæfuspor sem ég hef stigið um dagana ( fyrir utan kannski að skríða í áfengismeðferð um árið ) en það var ekki auðvelt; síður en svo. Ég man að ég labbaði út af þessum fundi, titrandi og skjálfandi af hræðslu um að nú yrðu þeir teknir af mér fyrir fullt og allt, því maður kæmist ekki upp með að tala svona við æðsta yfirmann barnaverndarmála í sínu sveitarfélagi.
Ég man líka hvernig mér leið þegar ég fór með guttann á meðferðarheimilið. En skýrast man ég hvernig mér leið á leiðinni heim þann dag. Hjartað mitt var mölbrotið, mér fannst ég hafa brugðist algerlega, og að nú væri ég búin að glata frumburðinum mínum, því hann myndi ekki vilja sjá mig eftir þennan dag. Næstu dagar og vikur voru ósköp svipaðir, ég fékk að tala við hann í tíu mínútur í senn einu sinni í viku ef mig misminnir ekki, og það voru hræðilega erfið símtöl. Ég fékk ekki að sjá hann í 8 vikur, og fékk hann ekki í helgarleyfi fyrr en mánuði eftir það. Skelfilega þung spor, en er það ekki þannig með æði margt? Það sem er manni til góða, og sjálfum manni fyrir bestu, eru oftar en ekki erfiðustu sporin sem maður tekur. Og það eykst um allan helming þegar það snýr að börnunum manns.
Ég ætla að leyfa mér að skeyta hér inn setningu úr tölvupósti frá góðri vinkonu minni sem ég fékk um helgina: "Þessi ótrúlegu tengsl sem þú virðist hafa við Frumburðinn þinn vekja aðdáun hjá mér og vona ég að ég verði jafn tengd X þegar hann stækkar."
Takk fyrir þessi orð kæra vinkona, og takk fyrir traustið!
Og það er alveg rétt að tengslin okkar eru ótrúlega traust og góð, en við þurftum bæði að hafa fyrir þeim! En ég er samt svo óendanlega þakklát fyrir þessi erfiðu spor; þau færðu mér það sem er dýrmætast í öllum geiminum - flottan strák sem lærði snemma að nýta sér neikvæða og erfiða reynslu á jákvæðan hátt. Og óbilandi gagnkvæma ást, traust og virðingu.
Takk fyrir mig aftur, gott fólk!! Haldið umræðunni á lofti áfram með mér, því annars breytist ekkert!
Athugasemdir
...baráttukveðjur.
Þú ert ótrúleg hetja að berjast af þessari hörku við kerfið, frábært.
Knús Inda