... eru mér ofarlega í huga, eftir liðna viku. Ekki það að þetta tvennt eigi endilega að fara saman, eða ég hélt ekki. En lengi skal manninn reyna, og þó eitthvað hafi aldrei gerst áður, er ekki þar með sagt að það geti ekki gerst aftur.
Er samt alvarlega farin að velta því fyrir mér hvort það sé skilyrði fyrir því að fólk útskrifist úr háskóla með gráðu í félagsráðgjöf eða sálfræði, og fari til starfa í barnaverndargeiranum, að það láti skipta út heilanum á sér fyrir hafragraut. Ég er búin að brjóta heilann minn (sem ég er bæ ðe vei enn með) mikið um þetta í dag. Búin að vera að aðstoða við skrif á BA-ritgerð í vikunni, þannig að ég VEIT að ég er enn með heilann í lagi. En kannski er það líka vegna þess að ég er geðveik, og eftir því sem ég kynnist meira af þessu svokallaða heilbrigða fólki, kemst ég betur og betur að því hvað geðveikin hefur oft bjargað mér, og komið mér í gegnum ótrúlegustu hluti. Gott og töff að vera geðveik, sko!!!!
Er semsagt búin að stunda viðamiklar vísindalegar rannsóknir í bráðum 17 ár á barnaverndarstarfsmönnum þjóðarinnar, og þetta eru niðurstöðurnar: Um leið og fólk fær prófskírteini í hendurnar í félagsráðgjöf eða sálfræði, og ræður sig til starfa í barnaverndargeiranum, fer það í eitthvað tæki sem fjarlægir heilann í þeim, og setur hafragraut í staðinn. Og það frekar þunnan velling, skiljiði! Það er allavega eina rökrétta niðurstaðan sem ég kemst að, því mér finnst frekar fjarstæðukennt að það sé BARA heimskt fólk sem velur sér þennan starfsvettvang. Veit reyndar að það þarf eitthvað að vera að hjá fólki til að sætta sig við lúsarlaun og allt það, en hey, þetta fólk er klárlega ekki að ráða sig í vinnu til að vinna vinnuna sína, það er morgunljóst! Þannig að fyrst ég gat lagt mitt á vogarskálarnar við þessa BA-ritgerð sem var skilað í morgun, er næsta skref augljóst: Ég skrifa BA-ritgerð um þessa vísindalegu rannsókn mína á barnaverndarstarfsfólki!
Nú gæti fólk haldið að ég sé að reyta af mér fimmaurabrandara í svefngalsa og langvarandi svefnleysi, en svo er ekki. Ó nei, mér er fúlasta alvara, þrátt fyrir áðurnefnt svefnleysi, en í algerum skorti á svefngalsa. Ef svefngalsinn væri til staðar, gæti ég kannski brosað að þessu öllu saman, í það minnsta út í annað sjáiði.
En endilega segið mér eftir lesturinn hvort ykkur finnst þessi vinnubrögð í lagi, því ég er alvarlega farin að spyrja sjálfa mig að því hvort það sé bara ég sem sjái eitthvað athugavert við þessi vinnubrögð:
Barnaverndarfulltrúinn MINN, svarar neyðarsíma barnaverndarnefndar á sunnudagskvöldi klukkan korter yfir tíu, og er tjáð að þrettán ára púkinn sé búinn að vera týndur allan daginn, hafi skilið símann eftir, og ekkert bóli á barninu. (Hringdi sko í hana, vegna þess að það er rétt boðleið, skv. lögreglu.) Málin séu orðin það alvarleg, og barnið sé orðið hættulegt sjálfu sér og öðrum, og hvað sé til bragðs að taka? Barnaverndarfulltrúinn (til að særa ÖRUGGLEGA engan, skulum við kalla hana X) hringir nokkur símtöl, fær þær fregnir að kappinn hafi kvatt vinina rúmlega tíu, og sé örugglega á leiðinni heim. Hmmmm, veistu X, það tekur hann ekki svona langan tíma að labba þessa stuttu vegalengd heim til sín! Og þar sem staðan hefur verið að versna ískyggilega mikið síðustu daga og vikur, fer ég fram á að honum verði komið í neyðarvistun á Stuðlum, og í framhaldi komið í viðeigandi meðferðarúrræði. Já, segir X, er það? Ég get hringt á Stuðla og skoðað málið. Skömmu síðar tala ég aftur við X í síma, nei kappinn er ekki kominn heim. Nú, segir X, skrýtið! Ójá!!!! Rosalega skrýtið, miðað við hegðunarvandamál, félagsskap og allt það!!!!!!! (Hér er komin enn ein vísindaleg sönnun fyrir hafragrautnum, skiljiði.) Eníhú, það er allt fullt á Stuðlum, og því ekki hægt að koma honum þar inn í kvöld. OK segi ég, þá FER hann inn á morgun, þar sem ég get ekki litið á málin öðruvísi en að hann sé búinn að vera á biðlista inn í neyðarvistun í eitt og hálft ár (það er sá tími sem tekur barnaverndarstarfsmenn í Kópavogi að koma skýrslu um MJÖG alvarleg hegðunarfrávik og barnaverndarmál af alvarlegum toga, í réttar hendur í Hafnarfirði, skiljiði.) og því krefjist ég þess að hann fari inn strax á mánudegi. Og hvað á ég að gera við kappann ef hann kemur heim? Nú þú sendir hann bara í rúmið og í skólann í fyrramálið! Já, af því hann hlýðir mér svo mikið???? Bíddu á ég þá að handjárna kappann og læsa hann inni? Nei, segir X, svoleiðis gerir maður ekki við börn!!! (Getum alveg verið sammála um það, skiljiði, en ekki eins og það séu margar aðrar leiðir færar í stöðunni! Ekki að ástæðulausu að verið er að fara fram á neyðarvistun skiljiði!) Og ætlar lögreglan að leita að barninu núna? Ja, það er góð spurning sko, heyrist í X. Þú hringir bara í þá, og getur þá bent þeim á að hringja í mig til að fá staðfestingu. En það verður að gerast fyrir miðnætti, því á miðnætti er slökkt á neyðarsímanum. Já auðvitað, hugsa ég! Hefði getað sagt mér sjálf, að það koma ekki upp neyðartilfelli í barnaverndarmálum eftir miðnætti á sunnudögum, til klukkan níu á mánudagsmorgni! Segir sig sjálft, er það ekki????? (Og enn ein sönnunin fyrir hafragrautnum sko! Katsjing!) Já, fínt, segi ég, ég hringi þá í lögregluna, og læt svipast um eftir kappanum. Hringi í lögregluna, sem verður að fá að hringja tilbaka eftir smástund - einhverra hluta vegna - og í því sem lögreglan hringir aftur, stígur kappinn inn um dyrnar. Þakka lögreglunni pent, segi að kappinn hafi verið að koma inn. Gott mál.
Kappinn fullur af kjafthátt og þvermóðsku, sér ekkert athugavert við tímasetningu á heimkomu eða hegðuninni. Sendur í bælið með það, enda ekkert vitrænt við að rífast við barnið. Og klárlega ekki til þess fallið að leysa vandann!
Mánudagsmorgunn rennur upp, og tekin meðvituð ákvörðun um að senda kappann EKKI í skólann; það sé í raun ekki boðlegt fyrir hin börnin í skólanum, þar sem kappinn gekk berserksgang þar fyrir helgi, braut hurðar og bramlaði og svo framvegis. Nú og svo er auðvitað minnsta mál að stinga af úr skólanum, en hann stingur ekki svo glatt af hér heima, þegar ég er búin að hringa mig í sængina fyrir framan útidyrnar skiljiði! Hringi í skólann um hálfátta, og skömmu síðar hringir námsráðgjafinn, sem er vel inni í málum, og skilur stöðuna mætavel. Eigum gott spjall, og sammála um að næstu skref séu mjög mikilvæg fyrir framtíð kappans. Sit svo hin rólegasta og bíð eftir símtali frá X strax upp úr níu, geri einhvernveginn ráð fyrir því að það sé forgangsmál hjá henni að fá fregnir af kappanum, hvort hann hafi skilað sér heim og þá í hvaða ástandi, og svo framvegis. Klukkan orðin níu, ég á fimmtugastaogníunda kaffibollanum í gær/nótt/morgun (ekki þorandi að sofna, skiljiði ef kappinn skyldi nota tækifærið og laumast út sko) og ekki hringir síminn. Korteri seinna, enn þögn. Hmmm. Ætli síminn sé bilaður??? Hringi í klukkuna, bara til að kanna það sko, en nei, klukkan svarar af sinni alkunnu yfirvegun: Níu - sautján - fimmtíu. Fæ mér meira kaffi, og bíð áfram. Klukkan níu-fimmtíuogtvö-tuttugu gefst ég upp, og hringi sjálf í X. Já sæl. Hvað segirðu gott? Urrrrrrrr! Ekkert gott, gef stöðu og pent yfirlit yfir gang mála. Hvenær má ég eiga von á að hann komist inn í neyðarvistun í dag? Ja, sko, tja, tafsar X og hikstar og stamar, er einhver ástæða til þess? (Hafragrautur í stað heila, enívon?????) Ég segi með miklum þunga JÁ! og reifa enn og aftur (og nýbúin sjáiði) hvernig staðan sé, og að ég taki ekki annað í mál en að barnið fari inn í dag! Ja ég skal hringja og kanna stöðuna, ég hringi tilbaka í þig þegar ég er búin. Já fínt, já sæl og blessuð. Tuttugu mínútum síðar hringir hún. Enn allt fullt í neyðarvistun, ekkert að losna, og ekki lausnin að taka barnið af heimilinu. Ætla að hringja í sálfræðinginn okkar, og ræða við hann, ég hringi aftur. Já já fínt! Í þetta sinn líður trúlega hálftími þar til hún hringir. Segir að sálfræðingurinn vilji hitta mig til að ræða málin, og skoða mögulega sálfræðihjálp fyrir kappann, og mögulegt fósturheimili.
AAAAAARRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG!!!!!!!!
Það er ekki lausnin sjáðu!!!!!! Búin að benda þér á hvað barnið er að gera, og hvaða hegðunarfrávik eru í gangi, þau lagast ekki með fósturheimili, þetta þarf sérhæfðra úrræða við!!!! Meira að segja ég, sem er ekki með BA gráðu, eða Mastersgráðu, eða bara stúdentspróf sé það!! Ja, við komum allavega klukkan eitt til þín til að ræða málin, segir X. Ég geri henni grein fyrir því að ég linni ekki látum fyrr en barnið verði sett á Stuðla þennan dag. Já já, þú auðvitað gerir það sem þú telur rétt, segir hún í þessum yfirlætistón, sem er annað einkenni á barnaverndarstarfsfólki. X og sálfræðingurinn (sem við skulum kalla Z) mæta loks - tuttugu mínútum of seint - en hverju skiptir það svo sem???? Og enn fullyrðir hún að allt sé fullt á Stuðlum í neyðarvistun. Málin rædd fram og tilbaka, og ég er ekki að grínast með það að það skipti í sjálfu sér engu hvort þeirra opnaði munninn, fram streymdu sömu gagnslausu tillögurnar og máttleysið og venjulega. Engin ástæða til að vista hann, því hann er ekki talinn hættulegur 24/7. Hmmmmm, nei börn sýna bara ÞESSI hegðunarfrávik á þriðjudögum og fimmtudögum milli þrjú og fimm, og eru ekki hættuleg sjálfum sér nema bara á miðvikudögum frá tíu til tólf! Sérstaklega þegar bestu "vinirnir" eru fimmtán til sautján ára upprennandi dílerar og næsta kynslóð af Hraun-búum! Segir sig sjálft! (Enn sé ég bara hafragraut, en þið?) Mér er bent á það, þegar ég fer að æsa mig, að það sé nú engin ástæða til að vera svona reið! Við séum öll að vinna að lausn málsins, er það ekki? Algjör óþarfi að láta svona sko! Við finnum bara fósturheimili fyrir kappann í rólegheitum, þangað til fær hann sálfræðiviðtöl einu sinni til tvisvar í mánuði! Allir sáttir skiljiði!!! Ekki alveg!!!!!! Ég arga og garga, lem hnefum í borðið og spyr hvort það sé ekki skilyrði fyrir að fá þessa vinnu að kunna að lesa????? Þetta og hitt standi allt í skýrslum! Fátt um svör hjá hafragrauts-háskólaliðinu, en augngotur segja: Æ greyið, hún er svo illa geðveik! Það er ekki fyrr en pabbi gamli segir allt í lagi, ég skrepp þá bara í bíltúr austur fyrir fjall og finn gamla súrheysgryfju og skutla honum þar niður, og keyri svo í hann mat tvisvar þrisvar í viku, sem eitthvað fer að gerast hjá þessu fólki! Skyndilega er rifinn upp sími og hringt í hvelli á Stuðla. Heyrði hennar enda af samtalinu, og alveg morgunljóst að þetta var fyrsta símtalið uppúr þann daginn, ekki það þriðja eða fjórða eins og hún var búin að telja mér trú um. Hey, undur og stórmerki gerast enn - meyfæðing sennilega handan við hornið enítæm - því nú er laust í neyðarvistun fyrir kappann. Jeeeeesssssssssssssssss!!! Sjötíuogtveir tímar til að fara að vinna vinnuna (sem átti að vinna fyrir einu og hálfu ári síðan fattiði) og nú verði brettar upp ermar og allt það. Fínt!
En NEI! X situr enn við sama heygarðshornið 4 dögum síðar, enn að leita að fósturheimili fyrir barnið, þrátt fyrir skýr fyrirmæli barnaverndarstofu um annað. Engin ástæða heldur til að taka mark á þeirri stofnun, skiljiði, vegna þess að þó hún sé í raun æðstavald barnaverndarmála í landinu - að ráðherra undanskildum - þá hefur barnaverndarstofa engin viðurlög eða úrræði til að láta fólk vinna vinnuna sína, svo til hvers að vera að eltast við það sem þau vilja?
Vill svo heppilega til samt, að ég er naut. Og eins og við vitum, þá eru nautin þekkt fyrir þrjósku og einstrengingshátt, og svo er ég geðveik í þokkabót og kann því ekki að hætta þegar allt heilbrigt fólk er löngu búið að gefast upp. Svo slagurinn er rétt að byrja. Og í þessari orrustu skulu höfuð fá að fjúka! Það er á hreinu, að fólk sem fékk háskólagráðu og hafragraut í stað heilabús, og er ekki fært um að vinna vinnuna sína verður látið taka pokann sinn. Þau mega teljast heppin ef þau fá vinnu á prjónastofunni Silfursól þegar allt er um garð gengið. Ó já! Gaman að segja frá því! Ég er nefnilega þeirrar skoðunar - rétt eins og með lögregluna sjáiði - að ef fólk ræður sig til hins opinbera, þá er það í vinnu hjá mér! Ég borga launin þeirra, og þá Á fólk að vinna vinnuna sína, og leggja sig fram við það.
Komst svo að þeirri skemmtilegu staðreynd, að ekki einn einasti nefndarmaður í Barnaverndarnefnd Hafnarfjarðar er nettengdur eða með tölvupóstfang. En það er trúlega eitthvað tengt því að Kópavogspakkið þarf svona langan tíma til að skila skýrslum hingað suðurúr! Því allir nefndarmenn Barnaverndarnefndar Kópavogs (sem heitir reyndar Félagsmálaráð) eru með tölvupóstföng, og þar af leiðandi allir nettengdir. Þannig að ekki liggur vandinn þeim meginn við lækinn skiljiði! Gaman að segja frá því!
Skyldi hafragrautur vera uppáhaldsmatur hjá þessu fólki? Ja, kona spyr sig...
Fyrst birt 27.9.2008 | 06:08 Er samt alvarlega farin að velta því fyrir mér hvort það sé skilyrði fyrir því að fólk útskrifist úr háskóla með gráðu í félagsráðgjöf eða sálfræði, og fari til starfa í barnaverndargeiranum, að það láti skipta út heilanum á sér fyrir hafragraut. Ég er búin að brjóta heilann minn (sem ég er bæ ðe vei enn með) mikið um þetta í dag. Búin að vera að aðstoða við skrif á BA-ritgerð í vikunni, þannig að ég VEIT að ég er enn með heilann í lagi. En kannski er það líka vegna þess að ég er geðveik, og eftir því sem ég kynnist meira af þessu svokallaða heilbrigða fólki, kemst ég betur og betur að því hvað geðveikin hefur oft bjargað mér, og komið mér í gegnum ótrúlegustu hluti. Gott og töff að vera geðveik, sko!!!!
Er semsagt búin að stunda viðamiklar vísindalegar rannsóknir í bráðum 17 ár á barnaverndarstarfsmönnum þjóðarinnar, og þetta eru niðurstöðurnar: Um leið og fólk fær prófskírteini í hendurnar í félagsráðgjöf eða sálfræði, og ræður sig til starfa í barnaverndargeiranum, fer það í eitthvað tæki sem fjarlægir heilann í þeim, og setur hafragraut í staðinn. Og það frekar þunnan velling, skiljiði! Það er allavega eina rökrétta niðurstaðan sem ég kemst að, því mér finnst frekar fjarstæðukennt að það sé BARA heimskt fólk sem velur sér þennan starfsvettvang. Veit reyndar að það þarf eitthvað að vera að hjá fólki til að sætta sig við lúsarlaun og allt það, en hey, þetta fólk er klárlega ekki að ráða sig í vinnu til að vinna vinnuna sína, það er morgunljóst! Þannig að fyrst ég gat lagt mitt á vogarskálarnar við þessa BA-ritgerð sem var skilað í morgun, er næsta skref augljóst: Ég skrifa BA-ritgerð um þessa vísindalegu rannsókn mína á barnaverndarstarfsfólki!
Nú gæti fólk haldið að ég sé að reyta af mér fimmaurabrandara í svefngalsa og langvarandi svefnleysi, en svo er ekki. Ó nei, mér er fúlasta alvara, þrátt fyrir áðurnefnt svefnleysi, en í algerum skorti á svefngalsa. Ef svefngalsinn væri til staðar, gæti ég kannski brosað að þessu öllu saman, í það minnsta út í annað sjáiði.
En endilega segið mér eftir lesturinn hvort ykkur finnst þessi vinnubrögð í lagi, því ég er alvarlega farin að spyrja sjálfa mig að því hvort það sé bara ég sem sjái eitthvað athugavert við þessi vinnubrögð:
Barnaverndarfulltrúinn MINN, svarar neyðarsíma barnaverndarnefndar á sunnudagskvöldi klukkan korter yfir tíu, og er tjáð að þrettán ára púkinn sé búinn að vera týndur allan daginn, hafi skilið símann eftir, og ekkert bóli á barninu. (Hringdi sko í hana, vegna þess að það er rétt boðleið, skv. lögreglu.) Málin séu orðin það alvarleg, og barnið sé orðið hættulegt sjálfu sér og öðrum, og hvað sé til bragðs að taka? Barnaverndarfulltrúinn (til að særa ÖRUGGLEGA engan, skulum við kalla hana X) hringir nokkur símtöl, fær þær fregnir að kappinn hafi kvatt vinina rúmlega tíu, og sé örugglega á leiðinni heim. Hmmmm, veistu X, það tekur hann ekki svona langan tíma að labba þessa stuttu vegalengd heim til sín! Og þar sem staðan hefur verið að versna ískyggilega mikið síðustu daga og vikur, fer ég fram á að honum verði komið í neyðarvistun á Stuðlum, og í framhaldi komið í viðeigandi meðferðarúrræði. Já, segir X, er það? Ég get hringt á Stuðla og skoðað málið. Skömmu síðar tala ég aftur við X í síma, nei kappinn er ekki kominn heim. Nú, segir X, skrýtið! Ójá!!!! Rosalega skrýtið, miðað við hegðunarvandamál, félagsskap og allt það!!!!!!! (Hér er komin enn ein vísindaleg sönnun fyrir hafragrautnum, skiljiði.) Eníhú, það er allt fullt á Stuðlum, og því ekki hægt að koma honum þar inn í kvöld. OK segi ég, þá FER hann inn á morgun, þar sem ég get ekki litið á málin öðruvísi en að hann sé búinn að vera á biðlista inn í neyðarvistun í eitt og hálft ár (það er sá tími sem tekur barnaverndarstarfsmenn í Kópavogi að koma skýrslu um MJÖG alvarleg hegðunarfrávik og barnaverndarmál af alvarlegum toga, í réttar hendur í Hafnarfirði, skiljiði.) og því krefjist ég þess að hann fari inn strax á mánudegi. Og hvað á ég að gera við kappann ef hann kemur heim? Nú þú sendir hann bara í rúmið og í skólann í fyrramálið! Já, af því hann hlýðir mér svo mikið???? Bíddu á ég þá að handjárna kappann og læsa hann inni? Nei, segir X, svoleiðis gerir maður ekki við börn!!! (Getum alveg verið sammála um það, skiljiði, en ekki eins og það séu margar aðrar leiðir færar í stöðunni! Ekki að ástæðulausu að verið er að fara fram á neyðarvistun skiljiði!) Og ætlar lögreglan að leita að barninu núna? Ja, það er góð spurning sko, heyrist í X. Þú hringir bara í þá, og getur þá bent þeim á að hringja í mig til að fá staðfestingu. En það verður að gerast fyrir miðnætti, því á miðnætti er slökkt á neyðarsímanum. Já auðvitað, hugsa ég! Hefði getað sagt mér sjálf, að það koma ekki upp neyðartilfelli í barnaverndarmálum eftir miðnætti á sunnudögum, til klukkan níu á mánudagsmorgni! Segir sig sjálft, er það ekki????? (Og enn ein sönnunin fyrir hafragrautnum sko! Katsjing!) Já, fínt, segi ég, ég hringi þá í lögregluna, og læt svipast um eftir kappanum. Hringi í lögregluna, sem verður að fá að hringja tilbaka eftir smástund - einhverra hluta vegna - og í því sem lögreglan hringir aftur, stígur kappinn inn um dyrnar. Þakka lögreglunni pent, segi að kappinn hafi verið að koma inn. Gott mál.
Kappinn fullur af kjafthátt og þvermóðsku, sér ekkert athugavert við tímasetningu á heimkomu eða hegðuninni. Sendur í bælið með það, enda ekkert vitrænt við að rífast við barnið. Og klárlega ekki til þess fallið að leysa vandann!
Mánudagsmorgunn rennur upp, og tekin meðvituð ákvörðun um að senda kappann EKKI í skólann; það sé í raun ekki boðlegt fyrir hin börnin í skólanum, þar sem kappinn gekk berserksgang þar fyrir helgi, braut hurðar og bramlaði og svo framvegis. Nú og svo er auðvitað minnsta mál að stinga af úr skólanum, en hann stingur ekki svo glatt af hér heima, þegar ég er búin að hringa mig í sængina fyrir framan útidyrnar skiljiði! Hringi í skólann um hálfátta, og skömmu síðar hringir námsráðgjafinn, sem er vel inni í málum, og skilur stöðuna mætavel. Eigum gott spjall, og sammála um að næstu skref séu mjög mikilvæg fyrir framtíð kappans. Sit svo hin rólegasta og bíð eftir símtali frá X strax upp úr níu, geri einhvernveginn ráð fyrir því að það sé forgangsmál hjá henni að fá fregnir af kappanum, hvort hann hafi skilað sér heim og þá í hvaða ástandi, og svo framvegis. Klukkan orðin níu, ég á fimmtugastaogníunda kaffibollanum í gær/nótt/morgun (ekki þorandi að sofna, skiljiði ef kappinn skyldi nota tækifærið og laumast út sko) og ekki hringir síminn. Korteri seinna, enn þögn. Hmmm. Ætli síminn sé bilaður??? Hringi í klukkuna, bara til að kanna það sko, en nei, klukkan svarar af sinni alkunnu yfirvegun: Níu - sautján - fimmtíu. Fæ mér meira kaffi, og bíð áfram. Klukkan níu-fimmtíuogtvö-tuttugu gefst ég upp, og hringi sjálf í X. Já sæl. Hvað segirðu gott? Urrrrrrrr! Ekkert gott, gef stöðu og pent yfirlit yfir gang mála. Hvenær má ég eiga von á að hann komist inn í neyðarvistun í dag? Ja, sko, tja, tafsar X og hikstar og stamar, er einhver ástæða til þess? (Hafragrautur í stað heila, enívon?????) Ég segi með miklum þunga JÁ! og reifa enn og aftur (og nýbúin sjáiði) hvernig staðan sé, og að ég taki ekki annað í mál en að barnið fari inn í dag! Ja ég skal hringja og kanna stöðuna, ég hringi tilbaka í þig þegar ég er búin. Já fínt, já sæl og blessuð. Tuttugu mínútum síðar hringir hún. Enn allt fullt í neyðarvistun, ekkert að losna, og ekki lausnin að taka barnið af heimilinu. Ætla að hringja í sálfræðinginn okkar, og ræða við hann, ég hringi aftur. Já já fínt! Í þetta sinn líður trúlega hálftími þar til hún hringir. Segir að sálfræðingurinn vilji hitta mig til að ræða málin, og skoða mögulega sálfræðihjálp fyrir kappann, og mögulegt fósturheimili.
AAAAAARRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG!!!!!!!!
Það er ekki lausnin sjáðu!!!!!! Búin að benda þér á hvað barnið er að gera, og hvaða hegðunarfrávik eru í gangi, þau lagast ekki með fósturheimili, þetta þarf sérhæfðra úrræða við!!!! Meira að segja ég, sem er ekki með BA gráðu, eða Mastersgráðu, eða bara stúdentspróf sé það!! Ja, við komum allavega klukkan eitt til þín til að ræða málin, segir X. Ég geri henni grein fyrir því að ég linni ekki látum fyrr en barnið verði sett á Stuðla þennan dag. Já já, þú auðvitað gerir það sem þú telur rétt, segir hún í þessum yfirlætistón, sem er annað einkenni á barnaverndarstarfsfólki. X og sálfræðingurinn (sem við skulum kalla Z) mæta loks - tuttugu mínútum of seint - en hverju skiptir það svo sem???? Og enn fullyrðir hún að allt sé fullt á Stuðlum í neyðarvistun. Málin rædd fram og tilbaka, og ég er ekki að grínast með það að það skipti í sjálfu sér engu hvort þeirra opnaði munninn, fram streymdu sömu gagnslausu tillögurnar og máttleysið og venjulega. Engin ástæða til að vista hann, því hann er ekki talinn hættulegur 24/7. Hmmmmm, nei börn sýna bara ÞESSI hegðunarfrávik á þriðjudögum og fimmtudögum milli þrjú og fimm, og eru ekki hættuleg sjálfum sér nema bara á miðvikudögum frá tíu til tólf! Sérstaklega þegar bestu "vinirnir" eru fimmtán til sautján ára upprennandi dílerar og næsta kynslóð af Hraun-búum! Segir sig sjálft! (Enn sé ég bara hafragraut, en þið?) Mér er bent á það, þegar ég fer að æsa mig, að það sé nú engin ástæða til að vera svona reið! Við séum öll að vinna að lausn málsins, er það ekki? Algjör óþarfi að láta svona sko! Við finnum bara fósturheimili fyrir kappann í rólegheitum, þangað til fær hann sálfræðiviðtöl einu sinni til tvisvar í mánuði! Allir sáttir skiljiði!!! Ekki alveg!!!!!! Ég arga og garga, lem hnefum í borðið og spyr hvort það sé ekki skilyrði fyrir að fá þessa vinnu að kunna að lesa????? Þetta og hitt standi allt í skýrslum! Fátt um svör hjá hafragrauts-háskólaliðinu, en augngotur segja: Æ greyið, hún er svo illa geðveik! Það er ekki fyrr en pabbi gamli segir allt í lagi, ég skrepp þá bara í bíltúr austur fyrir fjall og finn gamla súrheysgryfju og skutla honum þar niður, og keyri svo í hann mat tvisvar þrisvar í viku, sem eitthvað fer að gerast hjá þessu fólki! Skyndilega er rifinn upp sími og hringt í hvelli á Stuðla. Heyrði hennar enda af samtalinu, og alveg morgunljóst að þetta var fyrsta símtalið uppúr þann daginn, ekki það þriðja eða fjórða eins og hún var búin að telja mér trú um. Hey, undur og stórmerki gerast enn - meyfæðing sennilega handan við hornið enítæm - því nú er laust í neyðarvistun fyrir kappann. Jeeeeesssssssssssssssss!!! Sjötíuogtveir tímar til að fara að vinna vinnuna (sem átti að vinna fyrir einu og hálfu ári síðan fattiði) og nú verði brettar upp ermar og allt það. Fínt!
En NEI! X situr enn við sama heygarðshornið 4 dögum síðar, enn að leita að fósturheimili fyrir barnið, þrátt fyrir skýr fyrirmæli barnaverndarstofu um annað. Engin ástæða heldur til að taka mark á þeirri stofnun, skiljiði, vegna þess að þó hún sé í raun æðstavald barnaverndarmála í landinu - að ráðherra undanskildum - þá hefur barnaverndarstofa engin viðurlög eða úrræði til að láta fólk vinna vinnuna sína, svo til hvers að vera að eltast við það sem þau vilja?
Vill svo heppilega til samt, að ég er naut. Og eins og við vitum, þá eru nautin þekkt fyrir þrjósku og einstrengingshátt, og svo er ég geðveik í þokkabót og kann því ekki að hætta þegar allt heilbrigt fólk er löngu búið að gefast upp. Svo slagurinn er rétt að byrja. Og í þessari orrustu skulu höfuð fá að fjúka! Það er á hreinu, að fólk sem fékk háskólagráðu og hafragraut í stað heilabús, og er ekki fært um að vinna vinnuna sína verður látið taka pokann sinn. Þau mega teljast heppin ef þau fá vinnu á prjónastofunni Silfursól þegar allt er um garð gengið. Ó já! Gaman að segja frá því! Ég er nefnilega þeirrar skoðunar - rétt eins og með lögregluna sjáiði - að ef fólk ræður sig til hins opinbera, þá er það í vinnu hjá mér! Ég borga launin þeirra, og þá Á fólk að vinna vinnuna sína, og leggja sig fram við það.
Komst svo að þeirri skemmtilegu staðreynd, að ekki einn einasti nefndarmaður í Barnaverndarnefnd Hafnarfjarðar er nettengdur eða með tölvupóstfang. En það er trúlega eitthvað tengt því að Kópavogspakkið þarf svona langan tíma til að skila skýrslum hingað suðurúr! Því allir nefndarmenn Barnaverndarnefndar Kópavogs (sem heitir reyndar Félagsmálaráð) eru með tölvupóstföng, og þar af leiðandi allir nettengdir. Þannig að ekki liggur vandinn þeim meginn við lækinn skiljiði! Gaman að segja frá því!
Skyldi hafragrautur vera uppáhaldsmatur hjá þessu fólki? Ja, kona spyr sig...
Athugasemdir
Þetta er hinsvegar sá staður í kerfinu sem mér persónulega finnst einna mikilvægastur og þætti sjálfsagt að væri í lagi!!!! Velferð barna "OKKAR" sem samfélags, ekki bara sem foreldra ætti að vera sá málaflokkur í kerfinu sem mesta aðhaldið væri við en ekki eitthvað svona sem enginn talar um né vinnur við! Manni finnst stundum eins og að barnaverndar mál séu svona svipuð og nauðgun, eitthvað sem enginn vill tala um! Er ekki í lagi hérna???
Og þetta virðist vera alveg landlægur andskoti í Hafnarfyrði skiljiði!!! Eða man enginn lengur eftir henni Thelmu og sögu hennar af pabba sínum??? Smá svona reminder fyrir þá sem hafa skipt út fyrir glundrið!!! Thelma var lítil saklaus stúlka sem var terroríseruð og misþyrmd af karli föður sínum. Og fékk hann að stunda þá yðju til MARGRA ára í hjarta hafnarfjarðar í að virðist vera sátt og þökk bæjarstjóra tímans!!! Hvar voru barnaverndar starfsmenn þá??? Nú með þumalinn á kafi í hringvöðvanum að horfa á málningu þorna eða eitthvað álíka gáfulegt og SITJA ÞAR ENN að virðist vera!!!!!! Oft er þörf en nú er nauðsyn!!! Það er greinilegt að eitthvað þarf að gera í þessum málaflokki og það strax!!!
Ég veit nefnilega betur en margur annar starfs mín vegna hvað verður um þau börn sem ekki fá tilhlýðilega aðstoð frá fyrsta degi! Ég er starfandi fangavörður og ALLT of stór prósenta viðskiptavina minna eru einmitt "BÖRN" (unglingar) sem hefði verið að stórum hluta hægt að bjarga með réttu úrlausnum sinna mála!!! Ef þessir krakkar hefðu fengið þá aðstoð og þau inngrip sem þau svo nauðsynlega þurftu á að halda strax þegar þeirra gerðist þörf þá er ég sannfærður um að ég þekkti þá ekki í dag!!!!
Nú þekki ég þennann penna persónulega og tel með einum minna bestu vina (vinkvenna) og þekki fjölskyldusöguna og bakgrunn þessa máls. Ég því miður bíð eftir því að fá litla púkann hennar í vistun hjá mér í framtíðinni ef ekki verður gripið í taumana STRAX!!!!! Því miður hefði margt af því sem gerst hefur nýlega aldrei komið upp ef þetta blessaða djöfulsins "5 Háskólagráður" pakk með þunna grautinn í kúpunni hefði unnið vinnuna sína fyrir EINU OG HÁLFU ÁRI SÍÐAN!!!!!!!! Ég er sjálfur starfsmaður ykkar í ykkar þágu og get með hreinni samvisku sagt að þetta er óafsakandi brot í starfi! Mín skoðun endurspeglar skoðun höfundar, ef þú ætlar að vera á launum hjá skattgreiðendum þá skaltu líka gjöra svo vel og VINNA fyrir skattgreiðendur!!!!
Í lokin vil ég segja við þig Berglind mín, að þú átt fleiri að en þú gerir þér stundum grein fyrir, og það er fullt af fólki hérna úti sem elskar þig og púkana þína og styður þig heilshugar, in your hour of need, skiluru!!! Mundu bara að ég er bara í einu símtala fjarlægð frá þér vinkona! Og mér er fúlasta alvara með það sem ég sagði!!! BerglindNanna á þing 2011 skiluru!!!
Mínar bestu kveðjur
Jac "Bói" Norðquist
Luvja dúllan mín og vertu nú í bandi.....
Hef nú komist að því að það eru ekki beinin í mér sem eru svona sterk, það er bara helvítis geðveikin sem fleytir mér áfram í þessu. Og sú staðreynd að það gleymdist alveg að innrétta "gefast upp" í orðabókina hjá mér og í hausinn á mér í leiðinni. Það er sko hausinn sem er ENN með heilabúinu, af því ég er enn ekki komin með gráðuna, hehehehe!!!!
Ég hef þurft að berjast við skólavöld og BUGL en út af miklu minna máli, en jafnvel þá varð ég að taka á öllu sem að ég átti til að reyna að fá það sem að barnið mitt þurfti.
Ég mun minnast á ykkur í spjalli mínu fyrir svefninn
Þú átt að NENNA að rífast í honum og ALA han upp!!!!!!!!! Ekki bara segja að það þýði ekki því það þýðir bara víst.
Þú átt engan sérrétt eða forgang á Stuðlum. Það eru fleiri þarna sem þurfa á Stuðlum að halda.
Þetta er 50% arfgengt og 50% uppeldisskortur svo ég mæli með að þú takir verulega virkilega mikið á þessum málum. Sækir hann og keyrir í skólann og heldur honum heima þess á milli osfrv
Kemst ekki framhjá þeirri hugsun að "allt sé öðrum að kenna" hjá þér. Kannski hafragrautur og stöðugleiki hafi ekki verið á borðum hjá þér alla morgna æsku piltsins sem þú vilt núna losna við af heimilinu. Hvergi las ég "Viljið þið hjálpa mér við uppeldið á þessum pilti, ég ræð bara ekkert við hann!". Þess í stað las ég "Ég heimta að þið sjáið um hann núna....eins og ég vil að það sé gert!".
Vona að "ykkur" gangi vel að leysa úr sameiginlegum vanda "ykkar" án þess að "þið" kennið öðrum um öll vandamálin. Þið eruð lík mæðginin sbr. "Kappinn fullur af kjafthátt og þvermóðsku" og "þá eru nautin þekkt fyrir þrjósku og einstrengingshátt". Einhver sagði mér að besta foreldrið væri góð fyrirmynd. Grunar að pilturinn þinn hafi oft haft uppi reiðilestur um þig við sína vini og félaga.
Gott að grýta steinum og hafa ekki manndóm í að gera það undir nafni.
Sit og fell með því að Barnaverndarbatterýið í Hafnarfirði er rotið og hefur alltaf verið það!
Berglind ....geðveik eður ei! Ég er stolt af þér ...margir foreldrar hafa ekki vit né áhuga á hvað unglingar þeirra eru að gera og er alveg sama hvað þau eru að bralla og skipta sér ekki af því á hvaða tímum þau skila sér heim! Eru svo bara eitt stórt spurningarmerki þegar unglingurinn er að uppgjöf komin, viðurkennir neyslu og vill fara á Vog.
Þetta kallast að stinga hausnum í sandinn og nenna ekki að sýna unglingum sínum áhuga né veita honum uppeldi.
Gangi þér vel kæra mín ..
Inda
Það er rétt fyrrverandi opinber starfsmaður, að ég tíundaði ekki í þessari færslu hvað það er sem er að hrjá son minn. Þeir vita sem þurfa, og meðan þú segir mér ekki hvað þú heitir, þarftu ekki að vita! En ég hef sagt það áður og get alveg sagt það aftur, að þegar tíminn er réttur, mun ég tíunda hér - í smáatriðum ef þú vilt - hvað er nákvæmlega að hrjá barnið mitt. Og það er rétt að ég tel mig ekki hafa neitt í að tala við kappann, ekki um þessi mál, vegna þess að það er enn ein tilraunin í tilgangsleysi sem skilar engum neinu! En hrós til þín fyrir að standa með þínu fólki, mér finnst það alltaf mjög virðingarvert hjá fólki! En trúðu mér, er alveg mörgum sinnum búin að rífa hann út frá félögunum, og setja hann í stofufangelsi. Og allar hinar leiðirnar líka skilurðu! Mörgum sinnum. Fyrir allan peninginn og vel það! Og það virkar ekki á börn eins og hann, sem eru að kljást við raskanir eins og hann er að kljást við. Ef ég gæti, myndi ég taka þetta allt frá honum, og gefa honum gull og græna skóga. En það bara virkar ekki þannig. Því miður. Eftir sit ég með mölbrotið hjarta, sárt enni, og barn sem fær ekki þá hjálp sem það á - og átti að fá fyrir einu og hálfu ári síðan - en hey; lítum á björtu hliðarnar: Ég get sjálfri mér um kennt! Sennilega af því ég drekk og dópa svo mikið? Eða er með endalaust partýstand og læti? Eða vegna þess að ég er aldrei með honum og sýni aldrei áhuga á því sem hann er að gera? Eða leyfi honum aldrei að taka þátt í einu eða neinu? Eða af því að þessi blessaða barnaverndarnefnd hefur aldrei komið hér inn á heimili til að taka stöðuna? Eða komið með ábendingar sem ég hef ekki farið eftir?
Nú spyr ég þig, kæri fyrrverandi opinberi starfsmaður, og þig anonymous, því þið virðist vita þetta miklu betur en ég! Endilega ef þið teljið ykkur hafa svörin á reiðum höndum, látið þau þá flakka hér, í skjóli nafnleysis, ef ykkur finnst það svona gott, og ég skal lesa þau vel og vandlega - allavega tíu sinnum - og sjá hvort það er eitthvað þar sem mér hefur yfirsést í þessu stríði. Hlakka til lestursins.
Þú ættir bara að þakka fyrir það að einhver vilji taka að sér svo vanþakklátt starf. Ekki myndi ég vilja starfa í þessum geira og fá "argandi og gargandi" foreldra yfir mig, bara vegna þess að ég gæti ekki búið til pláss á Stuðlum sem ekki er til. Og hvernig dettur þér í hug að ætlast til þess að starfsmenn barnaverndar séu til taks að sinna þér og þínum allann sólarhringinn? Heldur þú virkilega að þeir hafi ekkert annað að gera?
Ég vil biðjast afsökunnar á að skrifa ekki undir nafni, það geri ég annars alltaf, en ég ætla koma með aðra sögu af barnaverndar yfirvöldum sem sýnir ekki bara hafragraut heldur svik líka. Og til að hlífa þeim sem urðu fyrir því kýs ég nafnleynd.
Fyrir nokkrum árum fæddist stúlkubarn í Reykjavík, hún var svo ólanssöm að foreldrar hennar áttu við fíkniefnavanda að stríða. En þetta þau voru skynsamir foreldrar sem gerðu sér grein fyrir að þetta var þeim ofviða. Þau leituðu til fjölskyldu sinnar og báðu um aðstoð við að finna hjón sem tilbúið væri að ættleiða litlu stúlkunna þeirra, gott fólk, og það varð að búa úti á landi, settu það sem skilyrði, og líka að þau vildu fá að heimsæja þessi hjón og tala við þau, áður en þeim yrði afhentur þessi gimsteinn. Þetta var gert, og allt klappað og klárt, og allt var þetta unnið í samráði við barna og félagsmálayfirvöld í Reykjavík, nú þessum tilvonandi foreldrum var gert að koma í viðtöl til Rvík og svo aftur á námskeið hjá eða á vegum þessa stofnunnar það yrðu allir sem ættleiddu börn að gera, og þegar því væri lokið kæmi barnið til þeirra ekki seinna en eftir ´1-2 mánuði barnið þá 5 mán þegar að því kæmi. Gott og blessað allt var tilbúið og bæði tilv .og blóðforeldrar biðu eftir að skrifræðið lyki sér að, en svo rann dagurinn upp, en nei það varð frestunn og aftur og aftur og aftur, blóðforeldrar höndluðu ekki þessa töf og áður en dagurinn rann upp féllu þau í fíkniefnin aftur og stúlkan tekin frá þeim, ættingi þeirra benti á að senda barnið strax til hinnar nýju fjölskyldu, þar væri allt tilbúið, og var það samþykkt með semingi ,og blóðf áttu að mæta ásamt ættingja til undirritunnar á pappírum, en ættinginn fór ekki með vegna veikinda og blóðf. fóru án aðstoðar til undirritnunnar, í vímu, skrifuðu undir og brotnuðu niður að sjálfsögðu en hugguðu sig við það að gimsteinnin þeirra var á góðum stað og þau máttu koma í heimsókn ef þau væru laus við efnin. Tilvonandi foreldrar biðu í startholunum að sækja stúlkunua, en,.................. aldrei kom það símtal, ....................því einhver hafði breytt nöfnunum á pappírunum og stúlkan látin fara annað...... þið getið rétt ímyndað ykkur sorgina sem greip um sig hjá öllum viðkomandi, og blóðf vita ekkert hvað varð um barnið sitt, og tilv foreldrar líður eins og eitthvað hafi dáið í þeim.
Ég skil því vel þegar þú talar um hafragraut í stað heila en held reyndar að það sé of góð lýsing, skemmd epli væri nær að tala um.
það kom í minn hlut að rannsaka hvað og hversvegna þetta fór svona, og skýring yfirvalda var sú að í einhverri reglugerð þáverandi veit ekki hvort hún er enn við líði, var það ekki talið æskilegt að ættleiða börn út á landsbyggðina því þar þekktu allir alla og nándin svo mikil að ekki væri treystandi þeim upplýsingum sem gefnar væru að heimayfirvöldum hvers byggðarlags. Og það var reyndar rétt hjá þeim, að þar stóð að leytast skildi við og sv.fr . EN það réttlætir ekki að svíkja út undirskrift fólks sem varla vissi hvað það hét og ekki fært að um að lesa það sem undir var skrifað.
Ég fann reyndar litlu stúlkuna... og er hún hjá góðri fjölskyldu,.... sem er vinafólk þáverandi starfsmann kerfisins, s krýtið ekki satt.
Gangi þér baráttan vel þér veitir ekki af öllum þínum styrk ´' já og geðveiki
Ég hef legið undir miklu ámæli bæði hér og í tölvupósti, að við tölum nú ekki um berlendinga sem allt vita betur en allir aðrir, fyrir að fjalla opinskátt um þessi mál, og hika ekki við að nafngreina fólk. Sýnist sitt hverjum, og það er hið besta mál. Ég tók meðvitaða ákvörðun um að gera það, til að hrista aðeins upp í umræðunni um þessi mál, og ef fólk hefur eitthvað við það að athuga, er þeim frjálst að hafa samband í tölvupósti. Ég er líka í símaskránni. Ég hef nefnilega ekkert að fela, ólíkt mörgum öðrum.
Og það er sorgleg staðreynd, en staðreynd engu að síður, að það er fullt af fólki, sem leitar til barnaverndar eftir aðstoð, vegna þess að það telur sig vera að hafa hagsmuni barnanna sinna að leiðarljósi. Það gerði ég á sínum tíma, og sennilega eru fá spor sem ég hef tekið um ævina, sem ég sé jafnmikið eftir, þó það hafi hjálpað mér helling á þeim tíma. En það sem á eftir fylgdi, reif niður allt það góða sem ég fékk, og vel það.
Og það er alveg rétt, að hafi maður ekki verið geðveikur fyrir, þá er það öruggur fylgifiskur þess að flækjast í þetta net, og spillingarfen, sem þessi málaflokkur er á litla fagra skerinu okkar.
Takk fyrir góðar óskir, því miður er það orðið of seint í mínu tilfelli, þar sem þessi bévítans yfirvöld eru búin að hafa það af að fjölskyldan mín er rjúkandi rúst, og eftir sit ég, brotin og buguð. En kannski verður þetta einhverjum öðrum til góðs, það er allavega það sem ég hangi í þessa myrku daga.