... þessa dagana. Hún er svo slæm í bakinu greyið, að familían kallar hana Quasimodo, og gerir endalaust grín að henni. Svo ég reif mig upp úr blúsnum, sem fer nú reyndar ört skánandi, og æddi í efri byggðir til að gera það sem þarf að gera, þegar húsmóðirin er úr lagi gengin. Þannig að dagarnir undanfarið hafa farið í að sinna smá garðverkum hér heima og sleikja sólina í einn eða tvo tíma, og æða svo uppeftir til að setja í hinar ýmsu þvottavélar, hreyfa hundinn, sópa og skúra húsið, hreyfa hundinn aðeins meira, skipta í þvottavélum, og sinna svo hundinum aðeins meira. Enda skilur tíkin greyið ekkert í þessu hvað mamma hennar er ómöguleg. Kosturinn er óneitanlega sá að ég fæ fullt af gæðastundum með tíkinni minni, en mikið vildi ég óska þess að fysið mitt væri ekki svona sárkvalin!
Í dag hjálpaði ég henni í einhverja klukkutíma með gæslupappírana, svona milli þess sem hún lagði sig vegna verkja, og ég henti í þvottavél eða uppþvottavél, sópaði og skúraði húsið, þreif eldhúsið og skrapp út í garð í fótbolta við tíkina. Endaði svo daginn á því að taka tíkina í bíltúr og hreyfa hana verklega svo fysið fengi svefnfrið fyrir henni eitthvað fram eftir morgni á morgun. Skutlaði tíkinni heim, mokaði verkjalyfjum í fysið, rak hana í rúmið, og hentist heim til að sinna örverpinu. Hann er sem betur fer mikið upptekinn við nýja vini þessa dagana, og finnur því ekki of mikið fyrir fjarveru mömmu gömlu.
Mér finnst samt gott að geta verið til staðar fyrir fysið mitt þegar svona stendur á. Það er fátt jafngott og að geta gefið aðeins til baka og verið til staðar fyrir fólkið sitt þegar á þarf að halda. Ég fer allavega mjög sátt að sofa þessa dagana, þó að auðvitað væri betra að hún væri betri í bakinu og þyrfti ekki þessa hjálp. Og það hefur nú sett hellings strik í reikninginn fyrir hana að þurfa að standa í gæslupappírum í þessu ástandi. Skyldi fólk skilja við hvað er að eiga þegar maður er svona sárkvalinn af brjósklosi? Ja, kona spyr sig.....
Fyrst birt 22.6.2008 | 02:22 Í dag hjálpaði ég henni í einhverja klukkutíma með gæslupappírana, svona milli þess sem hún lagði sig vegna verkja, og ég henti í þvottavél eða uppþvottavél, sópaði og skúraði húsið, þreif eldhúsið og skrapp út í garð í fótbolta við tíkina. Endaði svo daginn á því að taka tíkina í bíltúr og hreyfa hana verklega svo fysið fengi svefnfrið fyrir henni eitthvað fram eftir morgni á morgun. Skutlaði tíkinni heim, mokaði verkjalyfjum í fysið, rak hana í rúmið, og hentist heim til að sinna örverpinu. Hann er sem betur fer mikið upptekinn við nýja vini þessa dagana, og finnur því ekki of mikið fyrir fjarveru mömmu gömlu.
Mér finnst samt gott að geta verið til staðar fyrir fysið mitt þegar svona stendur á. Það er fátt jafngott og að geta gefið aðeins til baka og verið til staðar fyrir fólkið sitt þegar á þarf að halda. Ég fer allavega mjög sátt að sofa þessa dagana, þó að auðvitað væri betra að hún væri betri í bakinu og þyrfti ekki þessa hjálp. Og það hefur nú sett hellings strik í reikninginn fyrir hana að þurfa að standa í gæslupappírum í þessu ástandi. Skyldi fólk skilja við hvað er að eiga þegar maður er svona sárkvalinn af brjósklosi? Ja, kona spyr sig.....
Athugasemdir
Þú ert algjörlega ómetanlegur gullmoli!
Oft sannast það sem er......góður vinur er gullsígildi og fátækur er vinarlaus!